Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Καλό καλοκαίρι

Σχετική εικόνα

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤOΠΟΙΗΣΗ ή ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ στο Ποδόσφαιρο

του Μανώλη Δ.Τζερέτα *
%cf%84%ce%b6%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%82
Αφορμή για την παρέμβαση αυτή ,η τιμητική πρόσκληση  του δημοσιογράφου και φίλου Μάκη Διόγου,για να τοποθετηθώ στα θέματα του ποδοσφαίρου στο Εναλλακτικό Κάμπινγκ του Άρδην στο Πήλιο 19-23/7.Επειδή αντικειμενικές δυσκολίες δεν μου επέτρεψαν  να βρεθώ εκεί ,μπήκα στον πειρασμό  να καταγράψω τον πυρήνα της τοποθέτησης μου.
Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου συνέβαλε τα μέγιστα  σε αυτό που ονομάζουμε καπιταλιστική επέκταση.Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι μια τεράστια καπιταλιστική βιομηχανία ,ένα σύμπλεγμα πολλών ,ισχυρών και μεγάλων συμφερόντων με δραστηριότητες που αφορούν : κατασκευές,μεταφορές,εταιρείες ένδυσης-υπόδησης,ειδησιογραφικές-εκδοτικές…Επίσης οι χώρες που αναλαμβάνουν μεγάλες διοργανώσεις χρησιμοποιούν την εμπορευματοποίηση ως μια ακόμα ευκαιρία για την καπιταλιστική μεγένθυση τους.Το συνεχές κυνήγι των κερδών μέσα από την καπιταλιστική επέκταση  δεν μπορεί ναγίνει χωρίς την καταστροφή του κοινωνικού πλούτου στη συγκεκριμένη περίπτωση της αλάνας δηλαδή του κοινόχρηστου χώρου ευχαρίστησης του αθλήματος.Ο στόχος είναι η δημιουργία όλο και περισσότερων θεατών –καταναλωτών με  όλο λιγότερους  ,ενεργά συμμετέχοντες.
Από την άλλη στον αντίποδα της εμπορευματοποίησης  υπάρχει : «Το ποδόσφαιρο που χρειάζεται την συμμετοχή των εργαζομένων,αφοσίωση,όρθιους στις εξέδρες,συναίσθημα,οικονομικό fair play,παράδοση ,διαφάνεια ,πάθος, ιστορία και ανεξαρτησία ».Η παράγραφος αυτή είναι από μια ανακοίνωση των φιλάθλων της Ουνιόν Βερολίνου απέναντι στην εμπορευματική λογική της Λειψίας.Η Λειψία , άλλωστε,μαζί με την Λεβερκούζεν και την Βόλφσμπουργκ σπάσανε μια μεγάλη παράδοση στη Γερμανία  όπου οι μετοχές των ομάδων ανήκουν στους οπαδούς. Στην απέναντι όχθη, όλων αυτών η  St.Pauli  ,που από τις αρχές του ογδόντα μεταμορφώνεται από μια παραδοσιακή ομάδα στην έκφραση μιας  αριστερής προοδευτικής προσέγγισης για το ποδόσφαιρο , αποκλείοντας  τα ακροδεξιά στοιχεία από τις κερκίδες της  και παρεμβαίνοντας  με πολλαπλές δράσεις στη Γερμανία και εκτός αυτής(καμπάνια για το Νερό στη Ρουάντα ,διανομείς νερού ,στα σχολεία στη Κούβα κλπ).Η ομάδα παίρνει το προσωνύμιο Freibeuter der Liga  (πειρατές του πρωταθλήματος) ,η κουλτούρα του κόσμου που βρίσκεται δίπλα της την σώζει από την χρεωκοπία με τα περίφημα  μπλουζάκια  Retter (Σωτηρία).Πριν λίγες μέρες το γήπεδο της άνοιξε για την διαμονή των διαδηλωτών κατά των  G-20 ενώ ο κόσμος της ομάδας μας και ο προπονητής της Ewald Linen ήταν μπροστά στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον όπου οι Άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.
Αυτή η διαπάλη διαμορφώνει τους δύο δρόμους που υπάρχουν από τη μια κέρδος,χρήμα ,εύκολη επιτυχία ,από την άλλη ,ρομαντισμός,φανέλα και ο κοινωνικός ρόλος του ποδοσφαίρου και της ομάδας ως εκφραστής  κοινωνικών τάξεων.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ,ένα ακόμη σημαντικό παράδειγμα του άλλου δρόμου ,της Αυτοδιαχείρισης, υπήρξε η Democracia  Corinthiana την διετία 1982-84 η οποία στη καρδιά μιας στυγνής δικτατορίας  χάρη στους έντονα πολιτικοποιημένους ποδοσφαιριστές  Socrates ,Vladimir ,μαζί με τον κοινωνιολόγο ,αθλητικό διευθυντή Αν.Μ.Άλβες εκμεταλευόμενοι και το γεγονός ότι η ομάδα το 1910 ιδρύθηκε από μετανάστες εργάτες ,άρα υπήρχε η αριστερή βάση στον κόσμο της  ,δημιούργησε ένα δημοκρατικό σύστημα λειτουργίας της ομάδας  όταν αυτό ήταν συνολικά ζητούμενο για την κοινωνία της Βραζιλίας.Η βασική θέση προέβλεπε ψηφοφορία  για κάθε ζήτημα από την ώρα του γεύματος μέχρι την πρόσληψη ή την απόλυση ,με πλήρη ισοτιμία της ψήφου.Στη συνέχεια ακολούθησαν τα μηνύματα  με δημοκρατικές προτροπές  στις φανέλες  όπως : «Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο» και το κορυφαίο «Στις 15 ψηφείστε».Όταν η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο στη πλάτη της φανέλας υπήρχε η λέξη ,Δημοκρατία.Πέρα από τους τίτλους το κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από την ομάδα της έδωσε την δυνατότητα να δημιουργήσει και οικονομικό αποθεματικό .Μεγάλη παρακαταθήκη του εγχειρήματος  ήταν η αντίληψη «Νίκη ή Ήττα αλλά πάντα                            Δημοκρατικά».
Στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου ,στον οποίο δρω για 35 χρόνια ,οι δρόμοι επίσης είναι ξεκάθαροι  από τη μια ο μικρομεγαλισμός και ο μιμητισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από την άλλη η δική μας αντίληψη της Αυτοοργάνωσης και της Αυτοδιαχείρισης ,όπου το σωματείο είναι εκφραστής του κοινωνικού περίγυρου που δρα ,είναι θεσμός κοινωνικοποίησης  που το Εγώ βρίσκει την διάκριση και την Αξία του μέσα από το Εμείς και αυτή η συμμετοχική διαδικασία ,ξαναβάζει στη καρδιά της λειτουργίας  τους πραγματικούς πρωταγωνιστές  που είναι οι ποδοσφαιριστές.Έτσι τα παιδιά δημιουργούν  κοινωνική διέξοδο –δραστηριότητα και σε ένα επόμενο επίπεδο παρεμβαίνουν στα δρώμενα της τοπικής κοινωνίας υλοποιώντας παρεμβάσεις Αλληλοβοήθειας και Αλληλεγγύης για τις πιο ευπαθείς ομάδες και για τους συμπολίτες  μας που στα χρόνια της μνημονιακής κρίσης έχει ανατραπεί η κανονικότητα τους.(Αναλυτικά έχω αναφερθεί στις μορφές Αλληλεγγύης στο άρθρο μου :Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο και Τοπική Κοινωνία).
Οι  δύο λογικές προσέγγισης  είναι ξεκάθαρες και υπάρχουν από τις μεγάλες επαγγελματικές κατηγορίες ως τις μικρότερες ,από τη μια το κέρδος ,το προεδρικό μοντέλο λειτουργίας ,οι υπόγειες διαδρομές του χρήματος και η επικράτηση με κάθε μέσο που απαξιώνει το άθλημα  και από την άλλη το σωματείο ως Ιδέα και Ιστορία που ανήκει μόνο στο κόσμο του μέχρι το κίνημα των διαφορετικών ομάδων μας  που Αυτοοργανώνονται  απειλώντας τα κάθε λογής μικροκατεστημένα  που προσπαθούν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την κοινωνική παρέμβαση μας.
Η Ηθική και η Αξιοπρέπεια όσων έχουμε ενστερνιστεί  τον εναλλακτικό δρόμο  της Αυτοοργάνωσης-Αυτοδιαχείρισης  πρέπει να μας οδηγήσει στην εντατικοποίηση  των προσπαθειών μας ώστε να προκύψουν κοινωνικές ανατροπές  μέσα από το μαζικότερο άθλημα του πλανήτη . Μέχρι την ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ !!!
*Ο Μανώλης Δ.Τζερέτας είναι προπονητής ποδοσφαίρου

Πηγή : www.ipyxida.gr

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Υπάρχει σωτηρία;

του Βασίλη Πάικου
Βασίλης Πάικος 
-Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται στο Προεδρικό Μέγαρο (όχι στο σπίτι του) το ζεύγος Ρουβά-Ζυγούλη, προκειμένου να τους ευχηθεί για το γάμο τους. Και φωτογραφίζεται μαζί τους, και δίνει τη φωτογραφία στη δημοσιότητα. Που σημαίνει πως δεν επρόκειτο για ιδιωτική στιγμή.
-Όταν ο Υπουργός Άμυνας θέτει, επισήμως και δημοσίως, υπό την σκέπη της Παναγιάς τον «ενιαίο χώρο»(!) Πόντου, Θράκης, Κύπρου, Αιγαίου.
-Όταν στο Αγρίνιο χιλιάδες λαού τρέχουν να προσκυνήσουν το «άγιο κάστανο», που κάποτε είχε ψήσει ο γέροντας Παϊσιος. Όπως, προ ημερών, είχαν κάπου εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα οι «άγιες παντόφλες» του γέροντα Παϊσίου. Με μεγάλη, επίσης, λαϊκή συμμετοχή.
-Όταν στη Σκιάθο, με πρωτοβουλία του Δήμου, «γκρεμίζουν τα τείχη» για να υποδεχτούν, ως εθνικό ήρωα ή ως ολυμπιονίκη τον Ντάνο του Survivor.
Ε τότε δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει ελπίδα. Δεν ξέρω αν μπορούμε να περιμένουμε σωτηρία σ’ αυτό τον τόπο…

Από τη μια μεριά λοιπόν η ανοησία, η επιπολαιότητα, η ελαφρότητα. Κι από την άλλη ο ανορθολογισμός. Εκεί όπου ο Διαφωτισμός δεν μας χτύπησε ποτέ την πόρτα, κι αν μας χτύπησε, εμείς δεν του ανοίξαμε. Και μας προσπέρασε. Εδώ σ’ εμάς, που εξακολουθούμε να υποδεχόμαστε με τιμές «αρχηγού κράτους» θρησκευτικά σύμβολα και λείψανα. Εδώ σ΄ εμάς όπου έχουμε αναγορεύσει σε προστάτες όπλων διάφορους Αγίους. Τον Αη Γιώργη, τον Αη Νικόλα, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, την Αγιά Βαρβάρα. Εδώ σ’ εμάς που βάζουμε το στρατό να «παρουσιάζει όπλα» στο «Χριστός Ανέστη» ή στο πέρασμα των εικόνων. Για σκεφτείτε το, όπλα φτιαγμένα για να σκοτώνουν κόσμο, προς τιμήν του Χριστού και των Αγίων. Και η Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο να μην διαμαρτύρεται γι’ αυτά τα ανόσια, αλλά να καμαρώνει κιόλας. Ως ενδεικτικά της ισχύος της, της εξουσίας της. Ε λοιπόν, τι περιμένεις;
Είναι λίγο λοιπόν, πολύ λίγο να μιλήσει κανείς για εκδηλώσεις ειδωλολατρίας, για παγανιστικές εκτροπές της χριστιανικής λατρείας. Εδώ μιλούμε για σκοταδισμό στην ακρότατη μορφή του. Και στην πιο ντροπιαστική. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη των θεσμών αυτού του τόπου, των κυβερνήσεων, του πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του, της Εκκλησίας, των Μέσων μαζικής Ενημέρωσης. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη τους. Και η Ιστορία δεν πρόκειται να τους αναγνωρίσει ελαφρυντικά.
Ναι, όλ’ αυτά συνδέονται, ως προς την επικαιρική τους αποτύπωση, με τα «κάστανα», με τις «παντόφλες» και με τις επικές κορώνες του Καμμένου.
Για τον Ντάνο της Σκιάθου ας αποδώσουμε τα σχετικά στην επιπολαιότητα και στην αμάθεια. Όσο για το ζεύγος Ρουβά στο Προεδρικό, ε είναι δύσκολο να βρεις κάτι άλλο για να το εξηγήσεις, πέρα από το άκρως ατυχές και ανόητο της ιδέας. Μαζί με την αδυναμία εκτίμησης των εντυπώσεων που, ευλόγως, προκαλούνται. Την αδυναμία κατοχύρωσης και περιφρούρησης, εντέλει, του κύρους της Προεδρίας της ελληνικής Δημοκρατίας…


 Πηγή : www.athina984.gr

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Αποκαλύψεις Ρέντσι για τη Σύνοδο του Ιουλίου

Αποτέλεσμα εικόνας για ρεντσι τσιπρασ
Ιδιαίτερη θέση έχει η Ελλάδα και ακόμη πιο ιδιαίτερη η κρίσιμη για τη χώρα Σύνοδος του Ιουλίου του 2015 στο νέο βιβλίο του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στην Ιταλία. 
Ο νυν επικεφαλής της ιταλικής κεντροαριστεράς, στο βιβλίο του Avanti (Eμπρός), γράφει, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο:
«Φτάνω στις Βρυξέλλες και χασμουριέμαι, όπως πάντα. Συνήθως οι συνεδριάσεις είναι ιδιαίτερα βαρετές. Αυτή την φορά υπάρχει, όμως, ένα διαφορετικό κλίμα. Η ένταση είναι αισθητή. Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα δέχεται σειρά επιπλήξεων από τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς θεσμούς και η προσπάθεια του νέου Έλληνα πρωθυπουργού είναι να βρει έναν έντιμο συμβιβασμό ανάμεσα στις - συχνά τεράστιες- απαιτήσεις των δανειστών, και στην εκλογική του πλατφόρμα. 
Η Ελλάδα, εδώ και οκτώ μήνες, ταλαντεύεται ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο από το ευρώ. Οι εφημερίδες, στην Γερμανία, ασχολούνται μόνον με αυτό. Ένα μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης ασκεί σαφείς πιέσεις υπέρ της αποβολής της Ελλάδας από την Ένωση. 
Στη νύχτα αυτή της αλήθειας κάθομαι δίπλα στον Αλέξη. Είμαστε σχεδόν συνομήλικοι και έστω και αν οι Ιταλοί υποστηρικτές του με περιγράφουν σαν τον εχθρό που πρέπει να καταρριφθεί, γνωρισθήκαμε και υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Μαζί με τον Ολάντ δημιουργούμε ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων σε βάρος του Τσίπρα που εξαπολύει το μέτωπο όσων υποστηρίζουν την δημοσιονομική ακαμψία. 
Κατά τις τρεις τη νύχτα, η τελευταία μορφή του κειμένου προβλέπει την δημιουργία ενός ταμείου πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ, που θα προκύψουν από τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις, με έδρα όχι την Αθήνα, αλλά το Λουξεμβούργο. Αρχίζει η σύγκρουση. 
Ο Τσίπρας μου λέει με χαμηλή φωνή, στα αγγλικά: «Ιt's enough», δεν μπορώ άλλο. Προσπαθώ να τον σταματήσω. Στην συνέχεια, όταν απομακρύνεται για να τηλεφωνήσει στην Αθήνα, παίρνω τον λόγο μαζί με τους Γάλλους για να υπερασπισθώ όσα είναι δυνατόν. Υψώνω την φωνή. Η συνεδρίαση διακόπτεται. Και έξω, στους διαδρόμους, αρχίζουμε να φωνάζουμε: «σε τι σας χρησιμεύει το να ταπεινώνετε έναν λαό;» ρωτώ τους δυο πιο φανατικούς υποστηρικτές της εξόδου της Ελλάδας, και οι δυο από τον Βορρά. 
Ξεκινά η πιο έντονη λεκτική διαμάχη που έχω ζήσει μέσα σε μια τριετία. Ο συμβιβασμός θα φτάσει μόνον στις οκτώ το πρωί, με τον Τσίπρα σωματικά κουρασμένο, αλλά εντός Ευρώπης».

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η Αριστερά του "ΝΑΙ στα Πυρηνικά"

 Αποτέλεσμα εικόνας για δικτυο ανανεωτικησ αριστερασ
Ανακοίνωση του ΔΙΚΤΥΟΥ Ανανεωτικής Αριστεράς

Θέμα : Πυρηνική ενέργεια … ίσως … ναι … ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Ο ΟΗΕ ψήφισε στις 7 Ιουλίου 2017 την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως σε μια απόφαση πολύ μεγάλης σημασίας για την ειρήνη και την προστασία των κατοίκων όλης της γης. Αφετηρία γι’ αυτήν την απόφαση υπήρξε η αίτηση που υπέγραψαν 2.500 επιστήμονες από επτά χώρες για τον πυρηνικό αφοπλισμό.
Περισσότερες από 120 χώρες είναι έτοιμες να υιοθετήσουν τη συνθήκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα μποϊκοτάρουν την πρωτοβουλία, ήδη οπλισμένες με πυρηνικά όπλα.
Το Ευρωκοινοβούλιο, λίγο πριν από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ, εξέδωσε δικό του ψήφισμα, με 415 υπέρ, 124 κατά και 74 αποχές, προτρέποντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να «στηρίξουν τη σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης» και να «συμμετάσχουν εποικοδομητικά» στις διαπραγματεύσεις του επόμενου έτους.
Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς θεωρεί αυτή την απόφαση πολύ σημαντική, φόρο τιμής στα θύματα των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Η Ελληνική κυβέρνηση για δεύτερη φορά συντάχθηκε στον ΟΗΕ με τη μειοψηφία των πυρηνοκάτοχων χωρών που ψήφισαν αρνητικά, παρά τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντίθεσή του στα πυρηνικά όπλα και την υποδοχή – μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο – από τον ίδιο τον πρωθυπουργό του Πλοίου της Ειρήνης με συγκεκριμένο αίτημα έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.
Για άλλη μια φορά, η Ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ και της Γαλλίας ανταλλάσσοντας την ψήφο της με τη στήριξή τους, όποτε οι ίδιες επιλέξουν και όποτε τις συμφέρει. Η πολιτική φιλία Τσίπρα – Μακρόν συνηγορεί υπέρ της συγκεκριμένης στάσης της κυβέρνησης.
Η απόφαση του ΟΗΕ για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων  είναι σημαντική, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς – ηλεκτρική ενέργεια, ενέχει κινδύνους για την υγεία των πολιτών και για το περιβάλλον, όχι μόνο από αυτή καθεαυτή τη λειτουργία των εργοστασίων και τον κίνδυνο διαρροής, αλλά και από την απόρριψη των πυρηνικών αποβλήτων.  Έτσι, η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Γαλλίας, ότι θα σταματήσει να χρησιμοποιεί άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι θα χρησιμοποιεί πυρηνική ενέργεια παραπάνω από το 80% που χρησιμοποιεί σήμερα.

Σάββατο, 8 Ιουλίου 2017

Η μυωπία της Δικαιοσύνης και των ανεξάρτητων αρχών

 Αποτέλεσμα εικόνας για δικαιοσυνη μυωπια
Με πρόσφατη απόφασή της η Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων έκρινε ότι οι δικηγόροι της χώρας εξαιρούνται από την υποχρέωση να διατηρούν συσκευές POS.
Μεγάλος ήταν ο αντίκτυπος και από την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας να βάλει «φρένο» στον αναδρομικό έλεγχο για τις λίστες με φοροφυγάδες, που είχαν αποφέρει εκατομμύρια ευρώ στα Δημόσια Ταμεία. Πρόσφατα, εξάλλου, ο Άρειος Πάγος έκρινε ότι η καθυστέρηση καταβολής δεδουλευμένων σε εργαζόμενο δεν συνιστά βλαπτική μεταβολή.
Με βούλευμα, πριν από μερικές εβδομάδες, απαλλάχθηκε η πρώην Γενική Γραμματέας Εσόδων Α. Σαββαΐδου από τις κακουργηματικές κατηγορίες για το «πάγωμα» προστίμων ύψους 78 και πλέον εκατ. ευρώ ενώ, αντίθετα, η Δικαιοσύνη έχει δείξει υπέρμετρη εμμονή να κλείνει στη φυλακή ανθρώπους όπως η Ηριάννα, χωρίς σοβαρά αποδεικτικά στοιχεία αλλά με σαφές ιδεολογικό φορτίο. Η αθώωση του Τάσου Θεοφίλου, μετά από 5 χρόνια, ήταν αναμφισβήτητα μια θετική εξελίξη, αλλά δεν ανατρέπει την γενικότερη εικόνα. Θα έλεγε κανείς πως αποτελεί περισσότερο μια θετική έκπληξη.
Γνωστός είναι ο θόρυβος που είχε προκληθεί από την απόφαση του ΣτΕ για τις τηλεοπτικές άδειες και την χαρακτηριστική καθυστέρηση του ΕΣΡ μέχρι να φτάσει στην πρόσφατη απόφασή του καθώς και για αποφάσεις του ΣτΕ και του Ελεγκτικού Συνεδρίου για την εκπαίδευση και τους συμβασιούχους.
Ανώτατα Δικαστήρια και Ανεξάρτητες Αρχές καλλιεργούν στην κοινή γνώμη την αντίληψη ότι δεν υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον αλλά τις οικονομικές και πολιτικές ελίτ, συχνά κόντρα στις αποφάσεις των πολιτειακών θεσμών με δημοκρατική νομιμοποίηση. 
Είναι η Θέμις τυφλή ή απλώς μύωψ που διακρίνει φιγούρες; Σε κάθε περίπτωση εδώ και αρκετό καιρό «παραπατάει» επικίνδυνα με αποτέλεσμα να γέρνει υπερβολικά η ζυγαριά…

Πηγή :  http://tvxs.gr

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

H «Συννεφούλα» ως κρυπτοχριστιανική μελωδία

 Αποτέλεσμα εικόνας για γαβρογλου ιερωνυμοσ σαββοπουλοσ

Ο Γαβρόγλου μπορεί να δήλωσε ότι «τα Θρησκευτικά άλλαξαν» αλλά ο Υδρας Εφραίμ ξεκαθάρισε ότι τα βιβλία θα ελεγχθούν από την Εκκλησία πριν από την εκτύπωσή τους; Τι απομένει στον υπουργό Παιδείας. Να λέει ότι οι στίχοι του Σαββόπουλου είναι τελικώς «χριστιανικοί»;

  Μάρνυ Παπαματθαίου Μάρνυ Παπαματθαίου  

 O υπουργός Παιδείας Κώστας Γαβρόγλου απευθύνεται σε πολλά διαφορετικά «ακροατήρια». Και κάτι τέτοιο θέλει ταλέντο αυθεντικό, καθώς πρέπει να είσαι εξίσου πειστικός προς όλες τις κατευθύνσεις.

Στο θέμα των Θρησκευτικών, από τη μια πλευρά ήρθε να αντικαταστήσει τον «ηττημένο» Νίκο Φίλη (που πάντως διατήρησε μια πολιτική συνέπεια). Ετσι, στην Εκκλησία έδειξε το… πιο όμορφο προφίλ του.

Από την άλλη, εξίσου πειστικός θέλησε να δείξει και στο κομματικό του κοινό (στο ίδιο τραπέζι και ο κ. Φίλης), δηλώνοντας ότι «το μάθημα των Θρησκευτικών άλλαξε και δεν υπάρχει επιστροφή στο παρελθόν», ενώ η… «Συννεφούλα» του Διονύση Σαββόπουλου δεν αφαιρέθηκε τελικά από τα προτεινόμενα βιβλία του.
Μικρή παρένθεση εδώ, που κάπως πρέπει να εκφραστεί: τι δουλειά είχε από την πρώτη στιγμή η «Συννεφούλα», η Ριάνα και ο Ασιμος στη διδασκαλία των Θρησκευτικών; Δεν μοιάζει λίγο με χαριτωμένη πολιτική «φάρσα», πιο πολύ για να έχουν οι (νέοι) πολιτικοί μας την αίσθηση ότι «βγάζουν τη γλώσσα» στην Εκκλησία;
Oπως έλεγε χθες χαριτολογώντας πανεπιστημιακός που είναι σε θέση να ξέρει πολλά γύρω από το θέμα «Μήπως φαντάστηκαν στην αρχή ότι ήταν “κρυπτοχριστιανική μελωδία” η Συννεφούλα;»
Πάντως, ο προσεκτικός κ. Γαβρόγλου φαίνεται ότι τις τελευταίες ημέρες αφέθηκε στην υπερβολή. Ενα μικρόβιο που οι υπουργοί Παιδείας συχνά, το επωάζουν.
Ξεχνώντας εδώ πως όταν το θέμα έρχεται στα Θρησκευτικά ή την Ιστορία, τελικά οι υπουργοί αποδεικνύονται αναλώσιμοι…
Στην ουσία τώρα, η αλήθεια είναι ότι από τα νέα προγράμματα σπουδών δεν έχει αφαιρεθεί τίποτα ακόμη, καθώς είναι υπό διαμόρφωση. Ολα όσα μάθαμε τις προηγούμενες μέρες αποτελούν απλώς την συμφωνία Εκκλησίας-Πολιτείας.
Εκείνο που δεν ανέφερε καθόλου όμως ο κ. Γαβρόγλου αλλά ανέφερε με έμφαση από την πλευρά του ο εισηγητής από την πλευρά της Εκκλησίας Μητροπολίτης Υδρας Εφραίμ, ήταν ότι για πρώτη φορά δέχεται υπουργός Παιδείας ότι τα σχολικά βιβλία (στην περίπτωση αυτή του έτους 2018-19), πριν τυπωθούν «θα τεθούν στην διάθεσιν της Εκκλησίας για την απαιτούμενη δογματική παρακολούθησή» τους.
Δηλαδή η Εκκλησία θα ελέγξει το περιεχόμενό τους πριν τυπωθούν! Αποτελεί μάλλον η συμφωνία αυτή μια πολύ γλαφυρή εκδοχή της σοφής ρήσης «πήγε για μαλλί και βγήκε κουρεμένος»…
Είπε με έμφαση ο κ. Εφραίμ: «Πρέπει εδώ εξ αρχής να δεχθούμε ότι διάλογος, μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας για την διδακτέα ύλη των Θρησκευτικών στην εκπαίδευση έγινε για πρώτη φορά. Και μάλιστα ετονίσθη ότι η Εκκλησία συναποφασίζει με την Πολιτεία δια θέματα αφορώντα εις αυτήν, ως τούτο απορρέει εκ του Συντάγματος και του Καταστατικού αυτής Χάρτου (Ν. 590/1977). Τούτο πλέον αποτελεί ένα κεκτημένο για την Εκκλησία μας».
Αυτά προέκυψαν μετά την πρόσφατη συνεδρίαση της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας για το θέμα τα μέλη της οποίας και ανακοίνωσαν ότι «έγιναν δεκτές παρεμβάσεις, διορθώσεις, προσθήκες, αφαιρέσεις, προτάσεις της Επιτροπής της Εκκλησίας εις το υλικό διδασκαλίας».
Και δεν ξέρω γιατί, αλλά εγώ εμπιστεύομαι πιο πολύ αυτά που είπε ο Μητροπολίτης Υδρας.
Ο οποίος επί του «θρησκευτικού μνημονίου» μας ενημέρωσε επίσημα και χωρίς πλατειασμούς:
– Για το Δημοτικό: Τα Βασικά Θέματα με ομολογιακό περιεχόμενο φθάνουν το 82,4% -με 10,1% διομολογιακές αναφορές- (στους Φακέλους το ποσοστό φθάνει το 90%, κατά την άποψη των λαϊκών μελών τής Επιτροπής μας) και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο, μόλις το 17,6%, στο δε Γυμνάσιο τα Βασικά Θέματα με αμιγώς ομολογιακό περιεχόμενο το 74,2% -με 19,5 διομολογιακές αναφορές- και τα Βασικά Θέματα με θρησκειολογικό περιεχόμενο τό 25,8%), αλλά κυρίως η έκφραση, ως ένας τρόπος χρήσεως μιας συγκεκριμένης ορολογίας στα Προγράμματα Σπουδών (π.χ. ὁ «μετανάστης» Χριστός) και ο υπάρχων θρησκευτικός συγκρητισμός σε κάποια κείμενα (π.χ. Θεός, Αλλάχ, Βούδας κ.ο.κ. σέ ίση βάση), με τον οποίον δεν ξεκαθαρίζεται η διαφοροποίηση μεταξύ των θρησκειών και δεν επιτρέπεται σε ένα παιδί να ξεκαθαρίσει αυτά τα ζητήματα, απεναντίας επιτείνεται η σύγχυσή του.
– Για το Λύκειο:
α) να νδιάνικο παραδοσιακό παραμύθι ( νεμος) γιά τόν «Ανεμο» πού απήγαγε την ομορφη κόρη ενός νδιάνου φύλαρχου (Καταργήθηκε),
β) τους στίχους από το τραγούδι «Ο Μπαγάσας» του Νικόλα Ασιμου (1997, «Ρέ μπαγάσα! Περνάς καλά εκεί πάνω…» (Καταργήθηκε),
γ) τους στίχους από το «Περιβόλι» (1966) (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 29) και τη «Συννεφούλα» (1966) του Διον. Σαββόπουλου (Καταργήθηκε),
δ) τόν 61ο Ψαλμό (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Πέρασμα από τη φιλία και τη λαχτάρα συναναστροφής στη θρησκεία ως επικοινωνία με το ιερό», σ. 30),
ε) στίχους πό τό τραγούδι «Umbrella» (2007) τς Rihanna, (Καταργήθηκε),
στ) κείμενα γιά τον «Θεο ρωτα» και την «Προσευχή»,  (Παραμένουν ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στήν υποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 31),
ζ) κείμενο το σπανο γίου τς Ρ/καθολικς κκλησίας ωάννου το Σταυρο(Παραμένει ομοφώνως – στόν Φάκελο Μαθητή ὑπάρχει στήν ὑποενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-33),
η) τούς στίχους από το τραγούδι «Δίψα» (2003) του Νίκου Πορτοκάλογλου («Δέν εν’ Κίρκη, μάγισσα, σο σέξ θεά, Καλυψώ, Ναυσικ μέ το μπαμπά τά λεφτά …») (Παραμένει ομοφώνως – στον Φάκελο Μαθητή υπάρχει στην υπο ενότητα «Η προσευχή, η λατρεία, η θεογνωσία και η θεολογία ως επικοινωνία στις χριστιανικές θρησκευτικές παραδόσεις», σ. 32-36) και
θ) αμέσως μετά ακολουθεί απόσπασμα από την «πί το ρους μιλία» (Ματθ. κεφ. 5 – 7) (Παραμένει ομοφώνως αφού είναι σε άλλη ενότητα μέ τίτλο «Τρόπος ουσιαστικής επικοινωνίας: αναζητώντας ένα πρότυπο» – στον Φάκελο Μαθητή παρουσιάζεται στίς σελ. 37-38).
Για τα παραπάνωμ το υπουργείο Παιδείας λέει ότι η συζήτηση δεν «άγγιξε» του εκπαιδευτικό υλικό, αλλά μόνο τα προγράμματα Σπουδών. Ο κ. Εφραίμ μάλλον μόνος του τα σκέφτηκε έτσι αναλυτικά κιόλας, όλα τα παραπάνω.
Επίσης το υπουργείο Παιδείας λέει ότι την Ριάνα και τον Ασιμο  τον είχε αφαιρέσει ήδη το Ινστιτούτο Εκπαιδευτική Πολιτικής (μετά την έναρξη των συνομιλιών με την Εκκλησία;), ενώ η «Συννεφούλα» παραμένει.
Ισως εδώ τελικά, τις επόμενες ημέρες, έχουμε έναν… θείο συμβιβασμό, για την τιμή του Διονύση Σαββόπουλου.
(σ.σ. Για την… ιστορία, η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστήσει σαφές από την Συνθήκη του Άμστερνταμ του 1997 ότι τα ζητήματα που αφορούν στις σχέσεις Εκκλησίας – Πολιτείας καθώς και στην διδακτέα ύλη της Παιδείας δεν είναι ζητήματα δικής της αρμοδιότητος, αλλά του κάθε κράτους – μέλους ξεχωριστά. Στις πιο πολλές χώρες το μάθημα έχει ομολογιακό χαρακτήρα, ανοικτό δηλαδή και όχι με τη μορφή κατήχησης: Γερμανία, Ιταλία με βάση το Ρωμαιοκαθολογικό δόγμα, Βέλγιο, Θρησκευτικά ή μάθημα Ηθικής, Ισπανία, Αυστρία, Πορτογαλία, Πολωνία, Φιλανδία, Δανία, Ρουμανία -όπου επανήλθε μετά από 65 χρόνια. Στην Αγγλία η διδασκαλία του διαφοροποιείται και βασικά έχει θρησκειολογικό περιεχόμενο, στη Γαλλία, εκτός από Αλσατία και Λωρραίνη) απαγορεύεται κάθε θρησκευτική διδασκαλία μέσα στο πρόγραμμα του δημοσίου σχολείου, στη Σουηδία απόλυτα θρησκειολογικό και ουδετερόθρησκο μοντέλο).

Πηγή : www.protagon.gr

Σάββατο, 24 Ιουνίου 2017

Σαράντα χρόνια (πολιτικής) μοναξιάς

 Αποτέλεσμα εικόνας για πολιτικη μοναξια
Πολλά έχουν γραφτεί για την ελληνική οικονομική κρίση των τελευταίων επτά χρόνων, και ένα κείμενο που καταπιάνεται πάλι με το ίδιο θέμα ίσως φανεί ανεπίκαιρο. Επειδή όμως ως λαός έχουμε δυστυχώς μικρή ή επιλεκτική μνήμη, αποφασίσαμε μια σύντομη αναδρομή στην πρόσφατη ελληνική ιστορία για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεώτεροι. Συνήθως, όταν μιλάμε για την κρίση-ανάλογα και από ποια μεριά του πολιτικού σπέκτρου κάθεσαι- εστιάζουμε στη διαφθορά ή/και τον διογκωμένο δημόσιο τομέα της χώρας ή τις στρεβλώσεις του καπιταλισμού. Σίγουρα όλα τα παραπάνω έχουν παίξει τον ρόλο τους, όμως, εάν θέλουμε να κάνουμε μια ουσιαστική συζήτηση για το πώς φτάσαμε ως εδώ, θα πρέπει η συζήτηση να ξεκινήσει από τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε η ελληνική κοινωνία ως αναπόσπαστο μέρος του οικονομικού μοντέλου που επικράτησε στην χώρα μας μετά τα μέσα της δεκαετίας του ΄70.

της Φραγκίσκας Μεγαλούδη

Η χρονιά-ορόσημο στην πρόσφατη ιστορία της Ελλάδας είναι το 1974, όταν έπεσε η δικτατορία και η χώρα είχε για πρώτη φορά πολιτική σταθερότητα. Αυτές ήταν οι μέρες κατά τις οποίες οι τοπικές πολιτικές ελίτ έπρεπε να εδραιώσουν την εκλογική τους βάση. Σύντομα συνειδητοποίησαν ότι, σε μια χώρα που ήταν πολύ πληγωμένη από τα πολιτικά πάθη και είχε μόλις βγει από στρατιωτική χούντα, το κλειδί για την εξουσία ήταν η κοινωνική νομιμοποίηση μέσω ισχυρής λαϊκής υποστήριξης . Ήταν αυτό το συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο στα μέσα της δεκαετίας του ’70 που έθεσε τη βάση για να εδραιωθούν οι πελατειακές σχέσεις και ο λαϊκισμός που συνεχίζει να κυριαρχεί στην ελληνική πολιτική.

Η Μεταπολίτευση και η Αλλαγή

Ανέκαθεν το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα χαρακτηριζόταν από τη λατρεία των προσώπων και δεν πρέπει να εκπλήσσει το γεγονός ότι το σύστημα που επικρατούσε στην χώρα για περισσότερα από 40 χρόνια πηγάζει στην ουσία απο την αντιπαράθεση δύο πολιτικών: του «εθνάρχη» Κωνσταντίνου Καραμανλή και του Ανδρέα Παπανδρέου.
Η πρώτη εκλεγμένη κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974 προχώρησε σε μια σειρά εθνικοποιήσεων στον τραπεζικό τομέα, στις μεταφορές και τα ναυπηγεία, δημιουργώντας ένα διευρυμένο κράτος και θέτοντας έτσι τις βάσεις των πελατειακών σχέσεων μεταξύ εξουσίας και ψηφοφόρων. Η τάση αυτή διευρύνθηκε υπό τον Ανδρέα Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα το 1981 με την υπόσχεση να φέρει ριζοσπαστικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις στη χώρα. Ο Ανδρέας Παπανδρέου υποσχέθηκε τη μεγάλη αλλαγή στην ελληνική κοινωνία και πολιτική και, για να το κάνει αυτό, παρουσίασε το σύνολο των πολιτικών του ως ένα «συμβόλαιο με το λαό». Ο Παπανδρέου εκσυγχρόνισε την Ελλάδα, εισήγαγε φιλελεύθερους νόμους και δημιούργησε το κράτος πρόνοιας και την δωρεαν δημόσια εκπαίδευση. Αλλά οι οικονομικές πολιτικές του αποδείχτηκαν βραχύβιες. Το ΠΑΣΟΚ δημιούργησε έναν δημόσιο τομέα βασισμένο στις πελατειακές σχέσεις, δίνοντας δημόσια έργα σε φίλα προσκείμενα πρόσωπα και διορίζοντας μέλη του κόμματος σε θέσεις-κλειδιά σε πανεπιστήμια, δημόσια αξιώματα και τοπικά συμβούλια. Δημιούργησε έτσι μια νέα ελιτ της οποίας η επιβίωση και ο πλουτισμός εξαρτιόταν αποκλειστικά απο τις σχέσεις διαπλοκής με την εξουσία.
Καμία από τις πολιτικές ελίτ της χώρας, ανεξαρτήτως κομματικού προσδιορισμού, δεν προσπάθησε ποτέ να κάνει ανταγωνιστική την οικονομία, να ενισχύσει τις επενδύσεις και να εδραιώσει μια δίκαιη φορολογία. Αντ’ αυτού, όλες επέλεξαν το μονοπάτι του λαϊκισμού που τους εξασφάλιζε τη δύναμή τους. Ενώ χάριζαν δημόσια έργα και φτηνά δάνεια στις φιλικές τους επιχειρήσεις με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους, ενθάρρυναν τη χαμηλού επιπέδου διαφθορά μεταξύ των εκλογέων τους δημιουργώντας έτσι εξαρτήσεις που θα τους εξασφάλιζαν την επανεκλογή τους.
Αυτό το σύστημα απαιτούσε μια ισχυρή γραφειοκρατία για να είναι λειτουργικό, δημιουργώντας με τη σειρά του ορδές συμβούλων, στελεχών και ακαδημαϊκών που έλαβαν θέσεις επιρροής με βάση την πολιτική τους αφοσίωση και όχι τα προσόντα τους. Οι πολιτικοί ηγέτες και οι ολιγάρχες είδαν το κράτος όχι ως μέσο για την εφαρμογή δίκαιων και αποτελεσματικών κοινωνικών και οικονομικών πολιτικών, αλλά ως εργαλείο για την επίτευξη των κομματικών στόχων, των πελατειακών σχέσεων και των καθαρά προσωπικών συμφερόντων.

Ας πρόσεχαν…

Στη δεκαετία του 1990, η Ελλάδα πέρασε μια περίοδο όπου κυριαρχούσε ένα αίσθημα πλαστής ευημερίας και φτηνού πλουτισμού. Το αίσθημα αυτό το ενίσχυαν και διόγκωναν τα ιδιωτικά μέσα ενημέρωσης τα οποία είχαν πλέον περάσει στα χέρια μιας νεόπλουτης και απαίδευτης «ελίτ», την οποία είχαν δημιουργήσει αποκλειστικά οι πολιτικές σχέσεις των «αυτοδημιούργητων» -όπως πλασαρίζονταν στην κοινή γνώμη- ιδιοκτητών τους. Στην εποχή του ΠΑΣΟΚ και του τότε ηγέτη του Κώστα Σημίτη (1996-2004) η πολιτική διαφθορά γίνεται συστημική. Το 1999-2000 συνέβη η μεγαλύτερη και βιαιότερη αναδιανομή πλούτου προς τα πάνω στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, όταν κατά τη διάρκεια της «φούσκας» στο Χρηματιστήριο Αθηνών εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι επενδυτές έχασαν ολόκληρες περιουσίες οι οποίες στην ουσία πέρασαν στα χέρια κομματικών στελεχών, μεγαλοδημοσιογράφων, καναλαρχών και κάθε είδους επιτήδειου αρπακτικού που είχε τις καταληλλες πολιτικές διασυνδέσεις. Την περίοδο εκείνη (2000-2003) τα ασφαλιστικά ταμεία έχασαν πάνω από το 65% του κεφαλαίου τους (σχεδόν 3.000.000.000 σημερινά ευρώ) όταν τα αρπακτικά δεν δίστασαν να διοχετεύσουν ακόμα και τα αποθεματικά των ταμείων στην καταρρέουσα χρηματιστηριακή αγορά. Για όλα αυτά δεν οδηγήθηκε ποτέ κανείς στην δικαιοσύνη και το 2013, οι τελευταίοι κατηγορούμενοι στην υπόθεση αθωώθηκαν με το σκεπτικό ότι δεν ήταν δυνατόν να αποδειχθεί η απάτη.
Απο τα τέλη της δεκαετίας του 1990 έως το 2009, οι δωροδοκίες της γερμανικής πολυεθνικής Siemens σε κυβερνητικούς αξιωματούχους και πολιτικά πρόσωπα, τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ, κόστισε στη χώρα, σύμφωνα με το πόρισμα της Βουλής, περισσότερα από δύο δισεκατομμύρια ευρώ. Ωστόσο, η υπόθεση διευθετήθηκε με μια αποζημίωση ύψους 270 εκατομμυρίων ευρώ για την ελληνική κυβέρνηση, εκ των οποίων τα 100 εκατομμύρια έπρεπε να καταβληθούν με τη μορφή επενδύσεων. Το 2000, η τότε ελληνική κυβέρνηση υπογράφει συμφωνία με την Howaldtswerke – DeutscheWerft (HDW) και την Ferrostaal για τρία νέα υποβρύχια τύπου U-214 με δυνατότητα αγοράς ενός ακόμα. Το συμβόλαιο των 1,26 δισεκατομμυρίων ευρώ, γνωστό ως «σκάνδαλο των υποβρυχίων», κατέστη εφικτό με 100 εκατ. ευρώ δωροδοκία προς τους Έλληνες αξιωματούχους του υπουργείου Άμυνας και τους διάφορους συμβούλους που εμπλέκονταν στις διαπραγματεύσεις.
Αν και τα παραπάνω σκάνδαλα αφορούν μόνο ελάχιστες πολύ γνωστές περιπτώσεις, ο μόναδικός υπεύθυνος της οικονομικής καταστροφής της χώρας συνεχίζει να θεωρείται ο πολίτης που αγόρασε την τυρόπιτα χωρίς απόδειξη…

Λεφτά υπάρχουν…

Όταν η Ελλάδα υιοθέτησε το ευρώ το 2001, το δημόσιο και το ιδιωτικό χρέος διογκώθηκε. Ο δανεισμός αυξήθηκε κατά μέσο όρο στο 10,2% του ΑΕΠ, σε σύγκριση με το κατά μέσο όρο 4,1% του ΑΕΠ ετησίως, κατά τη δεκαετία του 1990. Το ευρώ έφερε την ψευδαίσθηση της ευημερίας στην Ελλάδα, αλλά πίσω από τα υψηλά ποσοστά του ΑΕΠ, η χώρα συνέχισε τις ίδιες αναποτελεσματικές οικονομικές πολιτικές που υπήρχαν από τη δεκαετία του 1970. Οι οικονομολόγοι εξηγούν ότι η δομική ανισότητα της ισχύος του ευρώ οδήγησε σε εμπορικό έλλειμμα στην περιφέρεια της ευρωζώνης και σε εμπορικό πλεόνασμα στον πυρήνα. Η Ελλάδα μπορούσε να τροφοδοτεί την ανάπτυξη μόνο με περισσότερο δανεισμό. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 η ανάπτυξη της Ελλάδας αξιολογήθηκε θετικά από τους εταίρους και τους οικονομολόγους ενώ η Αθήνα είχε ήδη επιλεγεί ως η διοργανώτρια πόλη για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004…
Το 2009, το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου αναλαμβάνει την εξουσία και δηλώνει ότι «λεφτά υπάρχουν» και ότι η κυβέρνησή θα βρει χρήματα για «τον απλό λαό». Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να έρθει σε ρήξη με τη βαριά κληρονομιά του πατέρα του Ανδρέα, αλλά στην εμμονή του να αλλάξει την Ελλάδα, παρέδωσε τη χώρα στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Δέχτηκε σχεδόν αδιαμαρτύρητα κάθε όρο που του επιβληθηκε απο την ΕΕ και το ΔΝΤ ώστε να πάρει το πρώτο πακέτο «διάσωσης» (αξίας 110 δισεκατομμυρίων ευρώ) ενώ παράλληλα προσπαθούσε να πείσει τον ελληνικό λαό ότι έπρεπε να δείξει υπομονή και «πατριωτικό καθήκον», καθώς η κρίση θα τελείωνε στα μέσα του 2011. Για άλλη μια φορά τα μέσα ενημέρωσης ήταν οι πιο πιστοί προπαγανδιστές αυτής της στρεβλης πραγματικότητας.
Επτά χρόνια αργότερα και η ελληνική τραγωδία ακόμα εξελίσσεται…

Τα όνειρα παίρνουν εκδίκηση…

Τον Ιανουάριο του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ κερδίζει τις εκλογές και διαδέχεται τον Αντώνη Σαμαρά μέσα σε ένα γενικό κλίμα ευφορίας και ελπίδας ότι ο κύκλος των μνημονίων θα κλείσει. Ο Σύριζα υπόσχεται να αντιταχθεί στις πολιτικές λιτότητας που απαιτούσαν οι δανειστές της Ελλάδας και να «καταργήσει τα μνημόνια με ένα νόμο». Δεν χρειάζεται να γράψει κανείς πολλά για εκείνη την φορτισμένη περίοδο των διαπραγματεύσεων και του δημοψηφίσματος. Είναι άλλωστε ακόμα νωπά και χαραγμένα στη μνήμη όλων μας καθώς οι συνέπειες των αποφάσεων που πάρθηκαν ή δεν πάρθηκαν θα βαραίνουν την χώρα για πολλές γενιές ακόμα. Μέσα σε ένα βρώμικο πολιτικό παρασκήνιο εκβιασμών και απειλών, τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό, η νέα κυβέρνηση αντί να δώσει τέλος στην λιτότητα επέβαλλε ένα ακόμα πιο δρακόντειο πρόγραμμα φτωχοποίησης του λαού της.
Οι ελπίδες για ελάφρυνσή του δυσβάχτατου ελληνικού χρέους υπήρξε το δόλωμα όλων των μνημονιακών κυβερνήσεων που διαδέχονταν την εξουσία απο το πρώτο πακέτο διάσωσης και έπειτα. Λιτότητα στη λιτότητα και υποσχέσεις ελάφρυνσης που οι τεχνοκράτες της ΕΕ ξέρουν ότι δεν θα υλοποιήσουν ποτέ: Ας θυμηθούμε κάποιες ημερομηνίες. Στις 27 Νοεμβρίου 2012, το Eurogroup συμφώνησε σε ελάφρυνση του χρέους στην Ελλάδα μόλις πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα. Παρά τη δέσμευση αυτή και παρόλο που η Ελλάδα πέτυχε πρωτογενές πλεόνασμα το 2013, ένα χρόνο πιο νωρίς από ότι είχε προγραμματιστεί αρχικά, δεν προτάθηκε κάνενα μέτρο ελάφρυνσης απο τους δανειστές. Οι εταίροι μας ανακοίνωσαν στην τότε κυβέρνηση Σαμαρά ότι θα πρέπει να περιμένει μέχρι τον Μάρτιο του 2014, στη συνέχεια να περιμένει μέχρι τις εκλογές του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου τον Μάιο. Επειτα της ζητήθηκε να περιμένει μέχρι την ολοκλήρωση της αξιολόγησης των πιστωτών που θα ξεκινούσε τον Σεπτέμβριο του 2015.
Δύο χρόνια μετά και η νέα ελληνική κυβέρνηση περιμένει την περίφημη ελάφρυνση που ως δια μαγείας θα σβήσει όλη την καταστροφή των τελευταίων επτά χρόνων μόλις η χώρα βγει στις αγορές.
Και μέχρι να συμβεί αυτό οι πολιτικές της φτώχειας, οι περικοπές μισθών, η δυσβάχτατη φορολογία των μικρομεσαίων στρωμάτων, οι απολύσεις και η διάλυση του κοινωνικού κράτους έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στον κοινωνικό ιστό της χώρας. Τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν ήδη χάσει τη μισή τους αγοραστική δύναμη απο το 2009 και το 40% των Ελλήνων ζει σε συνθήκες φτώχειας όπου αδυνατεί να πληρώσει δάνεια, λογαριασμούς, θέρμανση, ακόμα και ποιοτικό φαγητό.
Και ενώ υπάρχει ξεκάθαρη εναντίωση στη λιτότητα, δεν υπάρχει πλέον προοπτική και ένα πολιτικό κίνημα να την εκφράσει. Ο έλληνας πολίτης παραμένει απαθής θεατής όταν η ζωή του πωλείται στα πανάκριβα γραφεία των Βρυξελλών και της Ουασινγκτον.
Μέχρι πότε;

Πηγή : www.ipyxida.gr

Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Tι πήρε, τι έχασε, τα λάθη και τα σενάρια για την επόμενη ημέρα

  Αποτέλεσμα εικόνας για συμφωνια eurogroup 15 ιουνιου 2017

, Οικονομικός αναλυτής

Η συμφωνία που επετεύχθη στο Eurogroup είναι συνέχεια της αρχικής πρότασης του Μαΐου, την οποία είχε αρνηθεί τότε η ελληνική πλευρά. Βάσει αυτής, η συζήτηση για το χρέος μετατίθεται το 2018, όταν ολοκληρωθεί το 3ο μνημόνιο. Επίσης το ΔΝΤ παραμένει κανονικά στο πρόγραμμα, χωρίς όμως να βάλει ούτε 1 ευρώ.
Τι άλλαξε όμως μέσα σε τρεις εβδομάδες και η κυβέρνηση δέχθηκε τελικά τη συμφωνία;
Πρώτον ήταν το μη χείρον βέλτιστον, καθώς ήταν η μοναδική πρόταση που υπήρχε στο τραπέζι.
Δεύτερον, είχε το χρόνο να τη διαχειριστεί επικοινωνιακά προς την κοινή γνώμη και το εσωτερικό του κόμματος.
Τρίτον, διότι κατάφερε να πάρει κάποιες μικρές βελτιώσεις. Πιο συγκεκριμένα:
• Η δόση αυξήθηκε σε 8,5 δισ. κι ένα ποσό ύψους 1,6 δισ. θα δοθεί τμηματικά προς εξόφληση των οφειλών του δημοσίου στους ιδιώτες.
• Η φράση «αν χρειαστεί» για τη ρύθμιση του χρέους έγινε «στο βαθμό που θα χρειαστεί».
• Το ύψος του απαιτητού πρωτογενούς πλεονάσματος από το 2023 και μετά ορίζεται σε 2% επί του ΑΕΠ, αντί για 2,2%.
• Στο κείμενο δίνεται έμφαση στις επενδύσεις και την αύξηση της απορρόφησης των κοινοτικών πόρων κι αυτό ίσως είναι ο προάγγελος της ίδρυσης μιας αναπτυξιακής τράπεζας.
Αναμφισβήτητα πάντως η συμφωνία απέχει πολύ από τις προσδοκίες και τις δεσμεύσεις της κυβέρνησης.
• Το χρέος όχι μόνο πηγαίνει για μετά το 2018, αλλά και τα μέτρα ελάφρυνσης που περιγράφονται είναι πενιχρά: η επιμήκυνση των δανείων θα εξαρτάται από το ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας. Με άλλα λόγια, αν η οικονομία πηγαίνει καλά μπορεί να μη χρειαστεί καν να γίνουν παρεμβάσεις.

• Η υποχρέωση επίτευξης πρωτογενών πλεονασμάτων μέχρι το 2060 δεσμεύει για πάνω από 40 χρόνια τη χώρα, ακόμα κι αν έχει βγει από το μνημόνιο. Το οξύμωρο μάλιστα είναι ότι τα επόμενα 5 έτη αντί να δοθεί δημοσιονομικός χώρος ώστε να έρθει η ανάπτυξη, συμφωνήσαμε σε πολύ υψηλά πλεονάσματα 3,5%...
• Λόγω της 14μηνης καθυστέρησης, φαίνεται ότι χάνουμε το τραίνο της ανάπτυξης , τη συμμετοχή μας στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης, την άρση των capital controls και συνολικά €15 δισ. που δικαιούμασταν βάσει της συμφωνίας αν είχαμε έγκαιρα κλείσει τις αξιολογήσεις.
Η ελληνική κυβέρνηση υπέπεσε σε τρία βασικά λάθη κατά τη διάρκεια της πολύμηνης διαπραγμάτευσης, που δεν της επέτρεψαν να πάρει κάτι παραπάνω από τη δόση.
1. Άφησε επίτηδες τη διαπραγμάτευση να συρθεί μέχρι τις εκλογές στην Ευρώπη με την ελπίδα ότι έτσι θα πετύχαινε καλύτερα αποτελέσματα. Το αποτέλεσμα ήταν ακριβώς το αντίθετο. Οι ευρωπαίοι επέδειξαν μια άκρως αμυντική στάση, φοβούμενοι το πολιτικό κόστος στις χώρες τους.
2. Ανέδειξε σε επικοινωνιακή της σημαία το ζήτημα του χρέους, φωνάζοντας σε όλους τους τόνους ότι δεν είναι βιώσιμο. Όταν όμως εθνικός στόχος είναι το 2018 να δανειστούμε από τις αγορές για να απεμπλακούμε από τα μνημόνια δεν μπορεί η κυβέρνηση να βγαίνει και να λέει στους επενδυτές ότι η χώρα είναι ουσιαστικά χρεοκοπημένη. Κανένας σώφρων επενδυτής δε θα μας δανείσει τα χρήματά του. Στην πολιτική υπάρχουν πράγματα που γίνονται, αλλά δεν πρέπει να λέγονται. Κι αυτές οι κουβέντες γίνονται πίσω από κλειστές πόρτες.
3. Δεν προσπάθησε να διορθώσει καμία από τις παθογένειες του ελληνικού κράτους. Η καθημερινότητα του πολίτη χειροτερεύει, το πελατειακό κράτος, η διαφθορά, η φοροδιαφυγή, η γραφειοκρατία, η σπατάλη ζουν και βασιλεύουν. Η ανάπτυξη μάλιστα τείνει να γίνει ανέκδοτο με την υπερφορολόγηση και την εχθρότητα που δείχνουν τα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος απέναντι στις μεγάλες επενδύσεις (πχ. Ελληνικό).
Δύο είναι τα επικρατέστερα σενάρια για την επόμενη ημέρα μετά τη λήξη του προγράμματος τον Αύγουστο 2018.
1. Η Ελλάδα να μην έχει κατορθώσει να βγει στις αγορές και να ζητήσει ένα 4ο μνημόνιο, ώστε να αποφύγει τη χρεοκοπία. Άγνωστο είναι οι Ευρωπαίοι τι θα πράξουν σε μια τέτοια περίπτωση. Πιθανότερα θα δεχθούν να συμμετάσχουν σε ένα νέο πρόγραμμα, απαιτώντας όμως εκ νέου δύσκολα μέτρα, που αυτή τη φορά θα αγγίξουν τον πυρήνα του δημόσιου τομέα.
2. Η Ελλάδα να κατορθώσει να βγει δειλά στις αγορές, έχοντας όμως ένα δίχτυ ασφαλείας από τον ευρωπαϊκό μηχανισμό στήριξης, δηλαδή μια προληπτική πιστοληπτική γραμμή, σε περίπτωση που τα πράγματα δεν εξελιχθούν τόσο ομαλά. Η δυνατότητα ωστόσο παροχής βοήθειας από τον ESM θα αποτελέσει για τους δυνητικούς επενδυτές μια μορφή εγγύησης των χρημάτων τους και θα αμβλύνει τις επιφυλάξεις τους να δανείσουν την Ελλάδα. Τα χρήματα της προληπτικής πιστοληπτικής γραμμής θα προέλθουν από τα αδιάθετα κεφάλαια της 3ης ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών (περίπου 20 δισ.)
Το σενάριο η χώρα να έχει αποκαταστήσει σε ένα χρόνο την αξιοπιστία της και να αφεθεί μόνη της να πείσει του επενδυτές να τη δανείσουν δε φαντάζει ρεαλιστικό. Είναι σαν να περιμένουμε από έναν άνθρωπο που νοσηλεύεται επί χρόνια στην εντατική να κατέβει στην αυλή και να παίξει ποδόσφαιρο!
Θα πρέπει λοιπόν να θέσουμε ως εθνικό στόχο, το μόνο θετικό και συνάμα ρεαλιστικό σενάριο που διαφαίνεται αυτή τη στιγμή: την απόπειρα εξόδου στις αγορές το 2018, έχοντας όμως εξασφαλίσει μια ανοιχτή γραμμή χρηματοδότησης. Για να το πετύχουμε χρειάζεται να κάνουμε βήματα προς την ανάκαμψη και την καταπολέμηση των χρόνιων παθογενειών μας, καθώς και σταθερό οικονομικό και πολιτικό περιβάλλον. Έτσι θα αποκαταστήσουμε εν μέρει τη χαμένη αξιοπιστία μας και θα μπορούμε να ανανεώνουμε τα δάνεια που λήγουν με ένα ελκυστικό επιτόκιο. Με αυτό τον τρόπο θα απεμπλακούμε σταδιακά από τη στενή διεθνή επιτήρηση.

Πηγή : www.huffingtonpost.gr

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Ο Σκίμπε είναι ένας κανονικός προπονητής, ο οποίος σέβεται τα λεφτά που παίρνει

 
Μετά το Μουντιάλ της Βραζιλίας όπου η απογοήτευση ήταν γιατί δεν περάσαμε στις οκτώ καλύτερες ομάδες του κόσμου, ακολούθησε ένας διετής εφιάλτης που η Εθνική έχανε και μάλιστα εις διπλούν ακόμα και από τα Νησιά Φερόε. Ναι, τέτοιο ήταν το κατάντημα και η αγωνιστική καθίζηση, ώστε η τελευταία θέση των προκριματικών του EURO 2016 να είναι ό,τι ακριβώς μας άξιζε. Το απόλυτο... τίποτα!
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΒΟΣΝΙΑ: Νίκος Συριώδης

Η έλευση του Μίχαελ Σκίμπε τον Νοέμβριο του 2015 είναι δεδομένο ότι δεν είχε ενθουσιάσει πολλούς και υπήρχε ένα σχετικό μούδιασμα. Λίγοι ήξεραν την δουλειά του, πολλοί στέκονταν σε πρότερες αποτυχίες του και με λίγα λόγια δεν ήταν πολλοί αυτοί που θεωρούσαν ότι ο Γερμανός είχε το "πακέτο" για να βγάλει την γαλανόλευκη από το τούνελ του μαρασμού και να την επαναφέρει στον δρόμο των επιτυχιών.
Με τα 6/10 των προκριματικών του Μουντιάλ να έχουν ολοκληρωθεί, οι 12 βαθμοί συγκομιδή, το αήττητο με τρεις νίκες και τρεις ισοπαλίες, με τις δυο να είναι σε Βέλγιο και Βοσνία, αλλά κυρίως η υγεία που αποπνέει πλέον η Εθνική και όχι η δυσοσμία, αποτελούν επίτευγμα πρωτίστως του Γερμανού προπονητή. Μπορεί ο ίδιος να λέει ότι πάνω απ' όλα άλλαξε ο τρόπος σκέψης των ποδοσφαιριστών του και σε αυτούς οφείλεται η αλλαγή εικόνας, όμως η αλήθεια είναι πως ο ίδιος τους έβαλε σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης.
Οι διεθνείς μετατρέπουν και πάλι την Εθνική σε ομάδα, σε ένα σύνολο με αρχές, με αξίες, με "μέταλλο". Αυτό που είπε και ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος μετά τον αγώνα, ότι ο Νο1 στόχος δεν είναι το Μουντιάλ, αλλά το να ξαναγίνει η Εθνική και πάλι ομάδα, αποδεικνύει και τη νοοτροπία που υπάρχει. Οι παίκτες γουστάρουν και πάλι να παίζουν για το εθνόσημο, βρήκαν ξανά κίνητρα, όρεξη και το αίσθημα ευθύνης, όπως είχε πει στη συνέντευξη Τύπου ο Τζιόλης πριν τον αγώνα με τους Βόσνιους.
Αποτέλεσμα εικόνας για βοσνια ελλαδα
Κανείς δεν ξέρει αν η Εθνική θα καταφέρει να περάσει στα τελικά του Μουντιάλ. Σε πρώτη φάση κρατάει την τύχη στα χέρια της για τα μπαράζ, που ήταν ευθύς εξ αρχής ο ρεαλιστικός στόχος. Αυτός μπορεί να επιτευχθεί, αρκεί η ομάδα να συνεχίσει στο ίδιο μοτίβο, στην ίδια λογική. Η χλεύη, τα ειρωνικά σχόλια και η καζούρα έδωσαν την θέση τους στην... στεναχώρια γιατί δε νικήσαμε στο Βέλγιο και στη Βοσνία. Η Εθνική έπαψε να είναι της "πλάκας" και ο Σκίμπε το χρεώνεται στα θετικά του όσο διάστημα βρίσκεται στον γαλανόλευκο πάγκο.
Η ομάδα μπαίνει στο χορτάρι με ξεκάθαρο τακτικό πλάνο, ξέρει να υπηρετήσει καλά το αμυντικό της κομμάτι, γίνεται και πάλι δυσκολοκατάβλητη όπως στην καλή δεκαετία που έχανε με... αίτηση. Αποκτά ξανά νοοτροπία νικητή, σπέρνει ξανά στον αντίπαλο την αμφιβολία ότι μπορεί απέναντί της να τα καταφέρει. Και αν με το Βέλγιο πολλοί είπαν ότι την πάτησε επειδή μας υποτίμησε, χθες βράδυ (9/6) η Εθνική ήξερε τι ήθελε στο χορτάρι και κυρίως το πώς θα το πάρει.
Ο Σκίμπε, με όλα τα καλά και τα στραβά του, είναι ένας κανονικός προπονητής, ο οποίος σέβεται τα λεφτά που παίρνει. Ασχολείται ατελείωτες ώρες σε καθημερινή βάση, βλέπει ματς για διεθνείς παίκτες, περνάει από κόσκινο κάθε αντίπαλο και η ομάδα μπαίνει "διαβασμένη" στο χορτάρι, ξέροντας τι θα αντιμετωπίσει και πώς θα το σταματήσει.
Επίσης, για ένα ακόμη ματς οι απόντες ταξίδεψαν για να είναι δίπλα στην ομάδα. Συνέβη στο Βέλγιο, συνέβη και στη Βοσνία, επομένως τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αντί να κάνουν τα μπάνια τους και να ξεκουράζονται, εκείνοι προτίμησαν να ταξιδέψουν με την αποστολή, για να είναι δίπλα στους παίκτες και να τους εμψυχώνουν. Τελικά, φαίνεται για μια ακόμη φορά ότι η γαλανόλευκη ήθελε τον Γερμανό της...

Πηγή : www.sport24.gr

ΑΡΘΡΑ Αναίτιος «προδότης»

Γράφει ο Νότης Μαυρουδής
 Αποτέλεσμα εικόνας για νοτησ μαυρουδησ

Αχ, αυτά τα κατάλοιπα των γεροντότερων, των παλαιότερων γενεών, που δίνουν συμβουλές στους νέους, άκριτα, απερίσκεπτα, αστόχαστα και αψυχολόγητα «για το καλό τους», με ύφος πεπειραμένου Δασκάλου τής προπολεμικής εποχής, που εκφράζει τον… ηρωισμό των γενεών τού Μεσοπολέμου. Ο οποίος, όμως, έχει μέσα του μπερδεμένη και θολή την έννοια του «προδότη» και γι’ αυτό αποδίδει αυτόν τον βαρύ χαρακτηρισμό, με περισσή ευκολία, σε όλους τους νέους που σήμερα μεταναστεύουν στο εξωτερικό, για να παλέψουν μια νέα ζωή και αναζήτηση νέων οριζόντων…
Ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος, γαλουχημένος στο πνεύμα μιας οξειδωμένης πλέον ιδεολογίας, δίχως ίχνος ρεαλισμού, σε στενότατες σχέσεις με το αειθαλές ΚΚΕ και τους παρωχημένους στόχους τής ήττας τού καπιταλισμού, καθώς και της παγκόσμιας ισότητας, δικαιοσύνης και άλλα παρόμοια, συμβουλεύει με αγωνιστικό ύφος τους νεότερους:
«Ό,τι θέλει ο νέος, ό,τι επιθυμεί, δουλειά, σπίτι, οικογένεια πρέπει να τα παλέψει και να αγωνιστεί να τα κερδίσει στον τόπο του»

Χμμμ, καλά τα λέει ο γέροντας, για τον απλούστατο λόγο πως είναι εύκολο, μα πάρα πολύ εύκολο να συμβουλεύεις εκ του ασφαλούς… Προφανώς η δική του εμπειρία, το ότι δεν έφυγε για το εξωτερικό λόγω του επαγγέλματος τού ηθοποιού με το θέμα της ελληνικής γλώσσας που δεσμεύει, δεν έχει θέση στη σημερινή πραγματικότητα της αθρόας μετανάστευσης των νέων, οι οποίοι αναγκάζονται να φεύγουν από την πτωχευμένη Ελλάδα…
«Έφυγαν και πάνε και δουλεύουν στις ξένες χώρες. Και ο τόπος τι θα γίνει; Αυτό είναι στην ουσία προδοσία» (!!!!!!!!! Τα θαυμαστικά, δικά μου).
Πολύ βαριά κουβέντα ξεστόμισε ο βετεράνος ηθοποιός, διευθυντής τού ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας και αυτό τον εκθέτει…

Η, κατά Καζάκον, «Προδοσία» δημιούργησε σάλο στο διαδίκτυο και αυτό είναι δικαιολογημένο. Οι παλαιότεροι λέγανε πως: «Δεν πρόκειται να παρεξηγηθείς από λόγια που δεν είπες», γι’ αυτό, όταν αποφασίζεις να μιλήσεις, βούτηξε καλά τη γλώσσα μέσα στο μυαλό, κάνε πρόβες, προσευχές…, ευχέλαια… και μετά κάντο, πανάθεμά το… Εάν επαφίεσαι στη συσσωρευμένη… σοφία τής ηλικίας σου, μην είσαι και τόσο σίγουρος για την αποτελεσματικότητα των λόγων σου.
Το συναντάμε πολύ συχνά στο χώρο τής καθημερινής πολιτικής με δηλώσεις, απόψεις, ευφυολογήματα, συνεντεύξεις, κι αμέσως μετά τις κοινότοπες πομφόλυγες, οι δηλώσαντες μπαίνουν στη διαδικασία να ανακοινώσουν πως: «παραποιήθηκαν τα λεγόμενά μου» και άλλες τέτοιες αφέλειες και χαζομάρες…

Αυτή τη φορά λοιπόν ήταν η σειρά τού Καζάκου να μιλήσει και να συμβουλέψει α ψ υ χ ο λ ό γ η τ α τους νέους στην κάμερα της εκπομπής Happy Day. (Για του λόγου το αληθές σας παραπέμπω στο: http://www.gazzetta.gr/plus/article/1092362/o-kostas-kazakos-eipe-prodotes-toys-neoys-poy-feygoyn-sto-exoteriko-pics-vid). Η εποχή μας είναι συνδεδεμένη με τις, απέλπιδες πολλές φορές, αναζητήσεις των νεότερων να διερευνήσουν την πιθανότητα για επαγγελματικές και κοινωνικές λύσεις έξω από τη χώρα τους, που είναι αδύναμη και ανίκανη να συμπαρασταθεί οικονομικά και ηθικά σε οποιονδήποτε προσανατολισμό. Το πεδίο δημιουργικότητας, για τις νέες γενιές (που τις συμβουλεύει  ο Καζάκος), είναι ανύπαρκτο, παντελώς ευτελισμένο και απαξιωμένο, ήδη από την περίοδο των σπουδών με τα φροντιστήρια να συνεχίζουν να πλουτίζουν εις βάρος τους. Η οικονομία των οικογενειών δεν επαρκεί για να προσφέρουν στα παιδιά τους συνθήκες ικανές για υγιή συναγωνισμό και επαγγελματική αποκατάσταση. Η δοκιμασία, τής αναζήτησης εργασίας στην αλλοδαπή και στη διεθνή αγορά, είναι πλέον απαραίτητη για χιλιάδες οικογένειες.
Οι παροτρύνσεις του Καζάκου δεν μπορούν να ληφθούν σοβαρά υπ’ όψη, από όλους όσοι έχουν το δίλημμα: Να φύγω; να μην φύγω; Όλοι όσοι βιώνουν τη σκληρή πραγματικότητα τής έλλειψης ορίζοντα. Μέσα στο σκοτεινό τούνελ όλοι αναζητούν ένα τόσο δα φωτάκι μήπως και δουν την έξοδο προς το βάθος…
Γνωρίζω πολύ τέτοιον κόσμο. Έχω πολλούς μαθητές στο Ωδείο, που με ρωτάνε με αγωνία επί του θέματος. Δεν τολμάω να συμβουλέψω… Νιώθω εγκλωβισμένος κι εγώ μέσα σε ένα τέτοιο αδιέξοδο. Σκέφτομαι τον εαυτό μου ως νέο, όταν πήρα την απόφαση να δοκιμάσω την τύχη μου στην Ιταλία το 1968… Βλέπω συναδέλφους, μαθητές μου, τα παιδιά μου και τους φίλους τους. Ένας ολόκληρος κόσμος τού αγώνα και της αγωνίας. Τα αδιέξοδα στη φάση τής νεότητας πάντα υπήρχαν. Το ενδιαφέρον, για νέες εμπειρίες καθώς και την αναγκαιότητα να γνωρίσουν έναν «άλλον κόσμο», είναι αυτονόητο και επιβεβλημένο! Επί πλέον, θεωρώ πως είναι και απαραίτητο για ένα νέο αγόρι, νέο κορίτσι, να δοκιμάσουν την αναμέτρηση με ένα άλλο περιβάλλον, διαφορετικές συνήθειες, παραδόσεις, νοοτροπίες, αντιλήψεις. Δεν χαρακτηρίζεις «προδοσία» προς την πατρίδα αυτές τις ανάγκες. Απλώς είναι λάθος εκτιμήσεις που προκύπτουν μέσα από μια αντίληψη η οποία μπερδεύει τα παλαιά στερεότυπα των «λαϊκών αγώνων» και της έννοιας «προδοσία». Δυσκολεύεται να διαχωρίσει τα αυτονόητα και να αντιληφθεί τις κοσμογονικές ανατροπές και τις διαφορές των εποχών μιας απελευθερωτικής περιόδου, από τη σημερινή πραγματικότητα μιας χώρας η οποία το μόνο που προσφέρει και ποιος ξέρει για πόσο, είναι τα απανταχού αδιέξοδα των νεότερων γενεών…

Κρίμα. Θα περιμέναμε από τους παλαιότερους Δασκάλους περισσότερη σύνεση. Ο ηθοποιός, ο οποίος διατηρεί και την διδασκαλική του ιδιότητα στη θεατρική τέχνη, κατέχει πολύχρονη και συσσωρευμένη εμπειρία. Επί χρόνια βρίσκεται μπροστά στην μεγάλη ευθύνη να διδάσκει και να συμβουλεύει τους νεότερους… Να πάρουμε ως δείγμα διδασκαλίας την απόδοση τού χαρακτηρισμού «προδότη», σε όσους μεταναστεύουν στην εποχή μας;
Θα ήταν πολύ βαρύ για τον ηθοποιό να τον κατατρύχει μια τέτοια άποψη… Ας πούμε πως ήταν μια ατυχής, αφελής και απερίσκεπτη κουβέντα εν τη ρύμη του λόγου του…


Πηγή :  https://mavroudistar.wordpress.com/

Το Δημοτικό τραγούδι-Αποτύπωση της ιδιοπροσωπίας του νεώτερου ελληνισμού

Toυ ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΑΡΑΜΠΕΛΙΑ, συγγραφέα

 
Μπο­ρού­με να κά­νου­με πολ­λές πι­κρές πα­ρα­τη­ρή­σεις πά­νω στην ά­βυσ­σο που μπο­ρεί κά­πο­τε να χω­ρί­σει τους μορ­φω­μέ­νους και τους καλ­λι­ερ­γη­μέ­νους α­πό τη φω­νή της ζω­ής, ό­ταν σκε­φτού­με πως για πολ­λούς αι­ώ­νες ο μό­νος πραγ­μα­τι­κός ποι­η­τής που έ­χει το Γέ­νος εί­ναι ο α­νώ­νυ­μος και α­ναλ­φά­βη­τος λα­ός… Και το πιο πα­ρά­ξε­νο εί­ναι ό­τι αυ­τοί οι α­γράμ­μα­τοι συ­νε­χί­ζουν πο­λύ πιο πι­στά το αρ­χαί­ο ελ­λη­νι­κό πνεύ­μα α­πό την α­πέ­ραν­τη ρη­το­ρεί­α των κα­θα­ρο­λό­γων που, κα­θώς εί­πα, δεν εί­ναι τί­πο­τα άλ­λο πα­ρά έ­να α­κα­τά­λυ­το φί­μω­τρο.
Γι­ώρ­γος Σε­φέ­ρης, Κω­στής Πα­λα­μάς, 1943
Στόχος μου –με αφετηρία ο­ρι­σμέ­νες κα­τη­γο­ρί­ες δη­μο­τι­κών τρα­γου­δι­ών, τα κλέ­φτι­κα, τα μοι­ρο­λό­για, τα τρα­γού­δια της α­γά­πης, τα α­κρι­τι­κά, τις πα­ρα­λο­γές, την κυπριακή, κρητική και ποντιακή ιδιαιτερότητα, καθώς και σχετικές μελέτες ειδικών μελετητών– είναι η συναγωγή ο­ρι­σμέ­νων συμ­πε­ρασμάτων: Να διακρίνουμε τα θεμελιώδη ιδεολογικά στοιχεία που μεταβάλλουν το δημοτικό τραγούδι σε «πυκνωτή» της νεώτερης ελληνικής ιδεολογίας – αναχωνεύοντας, μέσα από το στόμα των τυφλών ποιητάρηδων (των ακριτικών ασμάτων) και των γραϊδίων (που συνέθεταν θρησκευτικά άσματα και μοιρολόγια), αρχέγονα και νεωτερικά στοιχεία, διηθώντας μέσα τους μια μεγάλη πολιτιστική κληρονομιά.
Στην ίδια κατεύθυνση με τον Σεφέρη, ο Ερατοσθένης Καψωμένος τονίζει πως «ο μόνος εμπράγματος (και όχι γραπτός) πολιτισμός, που κάλυπτε το σύνολο περίπου του ελληνισμού, τόσο κατά την ύστερη τουρκοκρατία όσο και κατά τις πρώτες δεκαετίες της ανεξαρτησίας, ήταν ο παραδοσιακός πολιτισμός των αγροτοκτηνοτροφικών κοινοτήτων της υπαίθρου». Αυτός ο παραδοσιακός πολιτισμός είχε δύο βασικές συνιστώσες, την ορθόδοξη θρησκευτική παράδοση και τη λαϊκή δημιουργία – από την αρχιτεκτονική και τους χτιστάδες έως το δημοτικό τραγούδι.
Η ελ­λη­νι­κή λα­ϊ­κή ι­δε­ο­λο­γί­α, στην εξέλιξή της –ό­πως αποτυπώνεται προνομιακά στο δη­μο­τι­κό τρα­γού­δι–, θα πε­ρά­σει α­πό τον κό­σμο του α­κρι­τι­κού τρα­γου­διού και των πα­ρα­λο­γών σε ε­κεί­νον του κλέ­φτι­κου, της κατάφασης απέναντι στον «κό­σμο» και της α­πόρ­ρι­ψης της «α­δι­κί­ας», που μαρ­τυ­ρεί­ται ακόμα και στο τρα­γού­δι της α­γά­πης και στο μοι­ρο­λό­ι. Εξάλλου, «η λόγια παράδοση, μ’ όλη τη σπουδαιότητα της, ήταν υπόθεση μιας μειοψηφίας λογίων» ενώ «ο λαϊκός πολιτισμός υπήρξε τελικά ο βασικός παράγοντας της σύνθεσης λόγιου-λαϊκού, αγροτικού-αστικού, ελληνικού-ευρωπαϊκού, απ’ όπου προέκυψε ο ελληνικός πολιτισμός του εικοστού αιώνα, με τις ιδιαιτερότητες του· ιδιαιτερότητες που δε μας επιτρέπουν να τον ταυτίσομε με τα δυτικά αστικά πρότυπα»[1].
Το δημοτικό τραγούδι, αποδίδει με τον πιο ολοκληρωμένο τρόπο, τις ιδιαιτερότητες της ελληνικής ιδεολογίας, το «συναμφότερον» του εθνικού μας χαρακτήρα σε όλες του τις εκφράσεις. Ενός εθνικού χαρακτήρα που έχει διαμορφωθεί σε μια πορεία τριών χιλιάδων χρόνων, τουλάχιστον, μέσα από περιπέτειες, μεταπτώσεις και αλλαγές, που δεν έχει ίσως γνωρίσει κανένας άλλος ιστορικός λαός: από το ζενίθ της κλασικής αρχαιότητας και της φιλοσοφίας, στη διαμόρφωση ενός οικουμενικού πολιτισμού –με τον Αλέξανδρο, τον χριστιανισμό και το Βυζάντιο–, στην κατάρρευση των Αλώσεων, στην αναγέννηση του ’21, στο ναδίρ της σημερινής παρακμής. Γι’ αυτό και ο εθνικός χαρακτήρας των Ελλήνων συγκροτείται από επάλληλες και ενίοτε ανταγωνιστικές ιστορικές και πολιτισμικές επιστρώσεις, συνιστώντας μία κατ’ εξοχήν ενότητα αντιθέτων – ένα καλειδοσκόπιο τεράστιας κλίμακας, που αποτυπώνεται προνομιακά σε εκείνα τα πνευματικά έργα που αποτελούν το κοινό κτήμα ολόκληρου του λαού.
Έτσι, στο δημοτικό τραγούδι, δεν θα συναντήσουμε μόνο όλες τις μορφές της ζωής και όλες τις πνευματικές και βιωτικές ανησυχίες, αλλά συχνά και διαφορετικά ή και ανταγωνιστικά ιδεολογικά συστήματα αναφοράς: Πρόταξη της ορθοδοξίας ως καθολικού συστήματος αξιών σε όλες τις εκφάνσεις του βίου και του πολιτισμού και ταυτόχρονα απόκλιση ή και αντιπαράθεση σε ό,τι αφορά συγκεκριμένες πτυχές τους όπως οι γιορτές της γονιμότητας και του έρωτα – για να μην αναφερθούμε στα σκωπτικά άσματα για τον κλήρο· κατάφαση του σαρκικού έρωτα και της χαράς της ζωής αλλά και ταυτόχρονα της πιο εξιδανικευμένης και πεισιθάνατης αγάπης, της «αγάπης ως θανάτου»· μετάβαση από τον υπερφυσικό ήρωα-Ακρίτη στον περήφανο κλέφτη-παλληκάρι αλλά, συχνά-πυκνά, επιστράτευση των μυθολογικών μοτίβων και της υπερβολής στα νεώτερα ηρωικά άσματα. («Χίλιοι τὸν πᾶν’ ἀπὸ μπροστὰ καὶ δυὸ χιλιάδες πίσω»)· απόρριψη κάθε μοιρολατρίας αλλά ταυτόχρονα τραγική αίσθηση της ιστορίας ή της σύγκρουσης με τον Χάρο.
Το δημοτικό τραγούδι, σύμφωνα με τον Χρήστο Μαλεβίτση, αποτελεί εν τέλει «το περιεχόμενο της συνειδήσεως του ελληνικού λαού. Δηλαδή, είναι ο τρόπος που ο ελληνικός λαός έχει είδηση του κόσμου. Είναι ο τρόπος που ο ελληνικός λαός αφομοίωσε το φαινόμενο του κόσμου και αξιολόγησε το “υπάρχειν εν τω κόσμω”». Σε αντίθεση με πολλές τρέχουσες «απομυθοποιητικές» αποδομητικές θεωρίες, που επιθυμούν να το αντιμετωπίσουν ως «ένα μόνο τραγούδι», είναι εν τέλει το βίωμα ενός λαού ως προς τη θέση του στον κόσμο.
Η έλλειψη μοιρολατρίας που χαρακτηρίζει την ιδεολογία του δημοτικού τραγουδιού –από τον λεβέντη, που δεν παραδίδεται στον Χάρο αμαχητί, τον φτωχό που αρνείται την κοινωνική του μεροληπτική διάκριση του Χάρου, μέχρι τον κλέφτη, που αφανίζει χιλιάδες αντιπάλους και ομνύει μόνο στ’ άρματά του, με αποκορύφωμα τις επικρίσεις ακόμα και στους Αγίους ή σπανιότερα τον ίδιο τον Θεό– έρχεται σε αντίθεση με όλες εκείνες τις λογικές που ερμηνεύουν τα ατομικά ή συλλογικά παθήματα με την αυτο-ενοχοποίηση ή τη μοιρολατρία.
Τον νεώτερο Έλληνα, τέτοιον που αναδεικνύεται μέσα από το δημοτικό τραγούδι, τον χαρακτηρίζει μια θεμελιώδης «αθωότητα». Γι’ αυτό στην εθνική συνείδηση πάντοτε μπαίνει σε πρώτο πλάνο η ευθύνη του αδικητή: «…το γεγονός ότι χρησιμοποιούνται τέτοιες εκφράσεις –του τύπου “τὶ σὤκανα”, “τὶ σουκάμαμε”, “γιὰ ποιὸ λόγο τὄκαμες”– στους θρήνους για την άλωση των πόλεων, καταδεικνύει πως η φυσική αθωότητα είναι μια καθολική αρχή που επεκτείνεται σε όλο το κοινωνικό σώμα, το οποίο υφίσταται μια επίθεση, και κατ’ εξοχήν στο σύνολο του ελληνισμού απέναντι στην επέλαση των εισβολέων»[2]. Και αυτό το χαρακτηριστικό θα συνεχίσει να σφραγίζει και να επιβεβαιώνει τη λαϊκή ιδεολογία μέχρι τη σύγχρονη ιστορία μας – Μικρασιατική Καταστροφή, ιταλο-γερμανική εισβολή και Αντίσταση, Κυπριακός Αγώνας, τουρκική εισβολή στην Κύπρο…, επιβολή του Μνημονίου! Ο ελληνικός λαός ανήκει –όντως– στους «αδικημένους» της ιστορίας, παρά τις προσπάθειες των εθνοαποδομητών διανοουμένων να τον χαρακτηρίσουν αντίθετα ως «ευνοημένο»(!) γεγονός που αντανακλάται σε όλες τις μορφές της καλλιτεχνικής του δημιουργίας, λόγιας και λαϊκής.
Αυτή η θεμελιώδης «αθωότητα» μετριάζεται από την άλλη όψη της ελληνικής ιδεολογίας, τη συνδεδεμένη με την έννοια της αμαρτίας: Τα «δικά μας κρίματα έχουν επιφέρει τα δεινά που βιώνουμε», και η οποία διατυπωνόταν και από ένα μέρος της Εκκλησίας και η οποία απέδιδε τις δοκιμασίες των Ελλήνων στις αμαρτίες που είχαν διαπράξει ως Χριστιανοί – «φταίμε κι εμείς» ή «τα κρίματά μας φέρανε τους Τούρκους». Γι’ αυτό, στην ελληνική ιδεολογία, θα συναντήσουμε και τα δύο αυτά στοιχεία, άλλοτε να συντίθενται –σπανιότερα– σε μία ενάρετη ιεράρχηση όπου, δίπλα στην προτεραιότητα των εξωτερικών αιτιών –«αδικίας»–, έρχονται να προστεθούν και τα εσωτερικά ελλείμματα –η «αμαρτία»–, και άλλοτε –συνηθέστερα– να αντιπαρατίθενται ως δύο ανταγωνιστικά συστήματα αιτίου και αιτιατού, ενίοτε και ως δύο ανταγωνιστικές ιδεολογίες.
Αυτοί οι δύο «κόσμοι» προφανώς αλληλοεπηρεάζονται και διεισδύουν ο ένας στον άλλο, αλληλεπίδραση που στη λαϊκή προφορική παράδοση εμφανίζεται ως συνύπαρξη των αντιθέτων και λειτουργεί ως αισθητικός και πολιτισμικός κώδικας:
Ωστόσο, παρότι το δημοτικό τραγούδι δεν κατόρθωσε να επιτύχει τον ολοκληρωμένο «εκσυγχρονισμό της παράδοσης», γονιμοποίησε την ποίηση, τη μουσική και τη γλώσσα μας, διότι, όπως τονίζει και πάλι ο Σωνιέ, «δεν αντιπροσωπεύει μόνο την παραδοσιακή κοινωνία» αλλά «αποτελεί ταυτόχρονα και μια από τις πιο επεξεργασμένες και χαρακτηριστικές μορφές της κοινής κουλτούρας των Ελλήνων». Τα δημοτικά τραγούδια έπαψαν να υπάρχουν ως είδος ζωντανό και παραγωγικό, ωστόσο η ίδια η λαϊκή ιδεολογία επιβίωσε κατά ένα μέρος «απέναντι στις επίμονες προσπάθειες που κατεβλήθησαν μετά την Ανεξαρτησία για να την ξεθωριάσουν, να την παραμορφώσουν ή να την αγνοήσουν. Και κάποια από τα ζωτικά της στοιχεία εμφανίζονται και σήμερα, ιδιαίτερα κατά τις πιο δύσκολες περιστάσεις της ελληνικής ζωής»[3].
Το γεγονός πως, σήμερα, σε μια εποχή καθολικής παρακμής του ελληνισμού, ενισχύεται –επί τέλους– το ενδιαφέρον για το δημοτικό τραγούδι, και όχι μόνο ως κείμενο αλλά και ως μουσική, τραγούδι και χορός, από ένα αυξανόμενο τμήμα των νέων, ενώ πολλαπλασιάζονται και πάλι οι σχετικές μελέτες, δεν αποδεικνύει μόνο τη διαχρονική αξία του αλλά καταδεικνύει πως, όταν ένας πολιτισμός, όταν ένα έθνος αγγίζει κυριολεκτικά τα όρια της επιβίωσής του, τότε «επιστρέφει», βυθίζεται στα βαθύτερα στρώματα της ταυτότητάς του για να βρει ίσως τη δύναμη μιας ανάτασης, και πάλι.
[1] Ε.Γ. Καψωμένος, «Η κρητική μαντινάδα. Η δομή, η αισθητική και η θεματολογία της», Πεπραγμένα Συνεδρίου, Η κρητική μαντινάδα, Ακρωτήρι, Δήμος Ακρωτηρίου Χανίων, 2002: 54-55.
[2] Guy Saunier, Saunier, Guy, «Adikia», Le mal et l’injustice dans les chansons populaires grecques, Les Belles Lettres, Παρίσι 1979, σ. 346.
[3] Guy Saunier, «Adikia»…, ό.π., σ. 350.

Πηγή : www.presspublica.gr