Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Oικογενειοκρατία, προσωπικό κόμμα και ΙΧ κράτος!

Αποτέλεσμα εικόνας για μητσοτακησ τραγακησ βαρβιτσιωτησ
Toυ Γ.  Λακόπουλου 

Σύντομη επανάληψη προηγουμένων. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, με προφανή σύσταση των επικοινωνιολόγων του, κατά τα λεγόμενα στη ΝΔ, σφαγίασε κάποιον που ενδιαφερόταν για μια θέση στα ψηφοδέλτια της κόμματος στον Πειραιά. Επειδή ο πατέρας του  δήλωσε ότι τον χρίζει διάδοχό του.
Έτσι παρότι ο Γιάννης Τραγάκης έλεγε ότι «είχε ενημερώσει τον  πρόεδρο», ο γιος του αποκλείσθηκε με τη δικαιολογία ότι δεν υπήρξε απόφαση κομματικού οργάνου για την υποψηφιότητά του.  Κάποιοι σχολίαζαν ειρωνικά εκείνες της ημέρες: σαν αυτή που υπήρξε  όταν ο Κυριάκος χρίσθηκε υποψήφιος για την έδρα του πατέρα του στη Β Αθήνας; Κακίες…
Θα μπορούσε να πιστώσει κανείς στον πρόεδρο της ΝΔ ότι βάζει κανόνες και κριτήρια για να μην τον φέρνουν προ τετελεσμένων οι  πολιτευόμενοι. Ούτε να στήνονται υποψηφιότητες  από «κληρονόμους εδρών» πίσω από τη πλάτη του.  Αλλά τα πράγματα τον διαψεύδουν: ο ίδιος χρίζει υποψήφιους πίσω από την πλάτη των υπολοίπων. Οι πληροφορίες που δημοσιεύονται το αποκαλύπτουν.
Μετά τα ρεπορτάζ του έγκυρου ΄Αρη Ραβανού – στο «Βήμα»- και άλλων εφημερίδων για την προεπιλογή υιών, θυγατέρων και ανεψιών που κάνουν ήδη προεκλογικό αγώνα, χωρίς καμία προγενέστερη κομματική απόφαση, ένα ρεπορτάζ του Γιώργου Σιαδήμα στην Real Νews την περασμένη Κυριακή τινάζει τον αέρα  τις  δικαιολογίες για τα όργανα. Ερήμην τους, εξελίσσονται μεθοδεύσεις για επικράτηση του  νεομητσοτακισμού. Κανείς ως τώρα δεν διέψευσε τίποτε.
Κατά την αποκάλυψη, σε μια σύσκεψη κεκλεισμένων των θυρών –ήτοι κρυφά από τους άλλους-  ο γραμματέας της κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ Κώστας Τσιάρας  ανακοίνωσε σε 50μελή ομάδα  ότι θα ενταχθούν στα ψηφοδέλτια. «Ουσιαστικά είστε υποψήφιοι. Έχετε περάσει την τελική διαδικασία από το Μητρώο Στελεχών, αλλά όπως είναι φυσικό ανακοινώσεις δεν μπορούν να γίνουν». Τα εισαγωγικά είναι του ρεπορτάζ. Τσιμουδιά από την Πειραιώς.
Το μυστικό βρίσκεται στο «Μητρώο Στελεχών». Για όσους παρακολουθούν τα εσωτερικά της ΝΔ πρόκειται για μια ακόμη απόδειξη ότι με το Μητρώο ο Κυριάκος επιχειρεί να θέσει υπό έλεγχο την επόμενη Κοινοβουλευτική Ομάδα, να χτίσει προσωπικό κόμμα και  με όσους περισσέψουν να δημιουργήσει  ένα… ΙΧ κράτος -με την τοποθέτησή τους σε  δημόσια αξιώματα.
Πάρα τη δικαιολογία  στην περίπτωση Τραγάκη, ότι πρέπει να προηγηθεί απόφαση κομματικού οργάνου για τους υποψηφίους, το «σύστημα Μητσοτάκη» δίνει, εν κρυπτώ, το πράσινο φως σε πρόσωπα της αρεσκείας του. Έτσι αποκτούν προβάδισμα έναντι άλλων υποψήφιων. Πουθενά δεν ανακοινώθηκε ότι εγκρίθηκε μια φουρνιά υποψηφίων.
Το διαβόητο Μητρώο για το οποίο υπήρξαν και ενστάσεις για παραβίαση των προσωπικών δεδομένων, τελεί υπό την προσωπική διαχείριση του προέδρου της ΝΔ και στη συνέντευξή Τύπου της Θεσσαλονίκης ήταν αποκαλυπτικός.
«Ο καθένας μπορεί να κάνει αίτηση και να αξιολογηθεί αντικειμενικά, ανάλογα με τις δυνατότητές του και το τι μπορεί να προσφέρει στην παράταξη και στον τόπο. Έχουμε κάνει παραπάνω από 1.300 συνεντεύξεις ανθρώπων, οι οποίοι δεν θα είχαν σκεφτεί, ενδεχομένως, στο παρελθόν, να προσεγγίσουν έναν πολιτικό οργανισμό».
Η «αξιολόγηση» γίνεται από τον ίδιο και ανθρώπους της εμπιστοσύνης του. Από ό,τι προκύπτει, δεν αναζητούν πρόσωπα με παραταξιακή ένταξη και πολιτικά ενδιαφέροντα, αλλά ορεγόμενους  …. «καριέρα στην πολιτική». Η ένταξη στο Μητρώο τους δρομολογεί για θέση υποψήφιου βουλευτή, ή κρατικού στελέχους.
Το παίρνει επάνω του προσωπικά ο ίδιος. «Αυτούς που διστάζουν, που έχουν μια άλλη καριέρα, αυτούς οι οποίοι πρέπει να πεισθούν ότι πρέπει να βάλουν πλάτη στη συλλογική προσπάθεια, αυτούς πρέπει να προσελκύσουμε. Και ένα σημαντικό κομμάτι του χρόνου μου αναλώνεται ακριβώς σε αυτήν την προσπάθεια».
Η ιδέα μοιάζει με τον διαβόητο «open-goverment»  του Γ. Παπανδρέου. Ο τότε πρωθυπουργός ζητούσε …βιογραφικά  ενδιαφερομένων για να καταλάβουν θέση στον κρατικό μηχανισμό. Αλλά τα έκρινε ο ίδιος με ένα συγκεκριμένο συνεργάτη του- χωρίς περιθώριο αμφισβήτησης ή ένστασης. Αφού άφησε παράλυτο το κράτος για οκτώ μήνες, στο τέλος τοποθέτησε παντού ανθρώπους του.
Ο Κυριάκος Μητσοτάκης εμφανίζεται πιο οργανωμένος. Συγκροτεί νωρίς τον προσωπικό μηχανισμό του και αρχίζει ήδη να τον  επιβάλλει… διακριτικά. Μετά την υποκατάσταση της πολιτικής από το μάρκετινγκ, και της ιδεολογίας από την επικοινωνία, χρησιμοποιούνται επιχειρηματικές μέθοδοι και για έλεγχο του κόμματος, της Βουλής και του κράτους. Αυτό κι αν είναι  «μεταρρύθμιση».

Πηγή: www.anoixtoparathyro.gr

Αυστρία: Απαραίτητη η διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές

Αυστρία: Απαραίτητη η διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές
Την ανάγκη να υπάρχει διαρκής επαγρύπνηση απέναντι στους δεξιούς λαϊκιστές (ακροδεξιούς), τονίζει με την ευκαιρία των αυριανών αυστριακών πρόωρων βουλευτικών εκλογών, ο επί σειρά ετών πρώην ομοσπονδιακός καγκελάριος της Αυστρίας, Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος θεωρείται μεγάλος φίλος της Ελλάδας και εδώ και 17 χρόνια έχει κατοικία στην Ιεράπετρα όπου περνά αρκετούς μήνες κάθε χρόνο.
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο ίδιος, "από τη σκοπιά της Σοσιαλδημοκρατίας και γενικά μίας ελεύθερης οικονομίας της αγοράς, πρέπει κανείς να είναι διαρκώς σε επαγρύπνηση, διότι όταν υπάρχει ανάγκη νέων μέτρων τα οποία και πρέπει να λαμβάνονται, έρχονται οι δεξιοί λαϊκιστές και διαμαρτύρονται εναντίον οποιασδήποτε μορφής εκσυγχρονισμού, εναντίον κάθε αλλαγής, εναντίον κάθε καινοτομίας".

"Οι κοινωνίες μας χρειάζονται την αλλαγή, χρειάζονται την καινοτομία, και εδώ η σκέψη μου πηγαίνει στην ψηφιακή επανάσταση, και δεν μπορεί κανείς να έρχεται με συνθήματα του χθες ή του προχθές, με εθνικισμό και απομόνωση, αλλά χρειαζόμαστε την ανοικτή κοινωνία, και όλα αυτά είναι ακριβώς τα σημεία για την αντιπαράθεση που θα πρέπει να έχει κάποιος με τους δεξιούς λαϊκιστές για να τους κερδίσει", επισημαίνει ο Φραντς Βρανίτσκι.

Αναφερόμενος στις βουλευτικές εκλογές της Κυριακής και στις εικασίες ως προς την έκβασή τους, ο πρώην, επί ένδεκα χρόνια (1986-1997), ομοσπονδιακός καγκελάριος και αρχηγός των Αυστριακών Σοσιαλδημοκρατών, παρατηρεί πως μέχρι τώρα υπάρχουν μόνον δημοσκοπήσεις και όχι εκλογικά αποτελέσματα.

"Δεν είμαι και τόσο σίγουρος, πως ο νεαρός πολιτικός στον οποίο αναφέρεστε (ΣΣ ο αρχηγός του - συγκυβερνώντος με τους Σοσιαλδημοκράτες -- συντηρητικού Λαϊκού Κόμματος και υπουργός Εξωτερικών της απερχόμενης κυβέρνησης, Σεμπάστιαν Κουρτς), θα μπορέσει τόσο εύκολα να βρεθεί στην πρώτη θέση", σημειώνει χαρακτηριστικά.

Ο ίδιος, ελπίζει, όπως σημειώνει, ότι "εδώ θα φροντίσει η λογική των ψηφοφόρων ώστε να υπάρξει ένα ορθολογιστικό αποτέλεσμα που θα είναι καλό για τη χώρα και το οποίο θα μπορούμε να το παρουσιάσουμε και στην Ευρώπη".

"Η Σοσιαλδημοκρατία υπήρξε τα τελευταία δέκα χρόνια πολύ χαμηλόφωνη, πολύ ήρεμη, ελάχιστα καινοτόμα, αλλά αυτά μπορεί να τα αναπληρώσει", καταλήγει στη συνέντευξή του στο ΑΠΕ-ΜΠΕ στη Βιέννη, σχολιάζοντας την σημερινή κατάσταση της Σοσιαλδημοκρατίας, ο Φραντς Βρανίτσκι, ο οποίος, μετά τον ιστορικό ηγέτη Μπρούνο Κράισκι, θεωρείται ο πλέον επιτυχημένος καγκελάριος της Αυστρίας και αρχηγός των Σοσιαλδημοκρατών στη χώρα.


Πηγή: http://news.in.gr

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

Ετοιμάσου για πρωθυπουργός, Τζέρεμι Κόρμπιν!


 Σχετική εικόνα

της Ρέιτσελ Σάμπι


 Αν θέλατε να γράψετε μια παρωδία των Συντηρητικών της Βρετανίας, θα δυσκολευόσασταν πολύ να βρείτε κάτι καλύτερο από το φετινό συνέδριο του κόμματος στο Μάντσεστερ.
Τα πράγματα πήγαν τόσο άσχημα, ώστε ακόμη και το σκηνικό κατέρρευσε στο τέλος της ομιλίας της πρωθυπουργού Τερέζα Μέι. Προηγουμένως, η ομιλήτρια είχε ταλαιπωρηθεί από μια κρίση βήχα κι από έναν ηθοποιό που τη διέκοψε για να της επιδώσει ένα «έντυπο απόλυσης».
Ήταν ένα ταιριαστό κλείσιμο ενός συνεδρίου που έδειξε ότι οι Τόρις βρίσκονται σε ελεύθερη πτώση και οι ημέρες της Μέι στο τιμόνι του κόμματος είναι μετρημένες. Το Συντηρητικό Κόμμα είναι διχασμένο στο ζήτημα του Brexit και μαστίζεται από αντιπαραθέσεις για την ηγεσία του. Οι προτάσεις που παρουσιάστηκαν στο συνέδριο μοιάζει να έχουν αντιγραφεί από το πρόγραμμα των Εργατικών και στερούνται αξιοπιστίας.
Η σύγκριση με το συνέδριο του Εργατικού Κόμματος που είχε γίνει μια εβδομάδα νωρίτερα στο Μπράιτον ήταν συντριπτική. Εκεί, τα ηγετικά στελέχη έγιναν δεκτά σαν ροκ σταρ. Οι εκδηλώσεις ήταν μαζικές και ο Τζέρεμι Κόρμπιν αντιμετωπιζόταν ως ο μελλοντικός πρωθυπουργός. Διάφοροι επιχειρηματίες στήθηκαν στην ουρά για να συναντηθούν με τον σκιώδη υπουργό Οικονομικών Τζον ΜακΝτόνελ. Διότι αν πολλοί στον επιχειρηματικό τομέα ενοχλούνται από τα σχέδια των Εργατικών να αυξήσουν τον φόρο των επιχειρήσεων, άλλοι αντιμετωπίζουν θετικά τη δέσμευση του κόμματος να επενδύσει στις υποδομές, και ιδιαίτερα στην τεχνολογία. Ένας επιπλέον παράγων που στρέφει τις επιχειρήσεις προς τους Εργατικούς είναι οι καταστροφικοί χειρισμοί της κυβέρνησης Μέι στο θέμα του Brexit, που αναμένεται να προκαλέσουν μεγάλα προβλήματα στην οικονομία.
Τα σχέδια των Εργατικών να αναδιαρθρώσουν την οικονομία συνιστούν ρήξη με τη νεοφιλελεύθερη συναίνεση των τελευταίων 30 ετών. Η στροφή αυτή έχει λαϊκή στήριξη, αλλά θα αντιμετωπίσει όπως είναι φυσικό θεσμική αντίσταση. Και με δεδομένο ότι πολλοί σκιώδεις υπουργοί είναι άπειροι, οι σύμβουλοι του Εργατικού Κόμματος στρέφονται για συμβουλές σε χώρες όπως η Δανία και η Γερμανία.
Σε κάθε περίπτωση, η πρόθεση του Κόρμπιν να εκδημοκρατίσει το κόμμα του παίρνει ήδη σάρκα και οστά. Την ώρα που χιλιάδες ενθουσιώδεις εθελοντές έχουν βγει στους δρόμους, τα στελέχη δηλώνουν από το βήμα του συνεδρίου ότι «ένας άλλος κόσμος είναι δυνατός». Στο Μπράιτον, πάνω από χίλιοι σύνεδροι -πολλοί από τους οποίους είχαν μόλις εκλεγεί- είδαν μέτρα που ενέκριναν τη μια μέρα να εμφανίζονται την επομένη στην ομιλία του αρχηγού. Και ο ΜακΝτόνελ διαβεβαίωσε ότι σημαντικά ζητήματα όπως οι επανεθνικοποιήσεις θα προωθηθούν σε συνεννόηση με τα συνδικάτα, την κοινωνία των πολιτών, τους καταναλωτές και τις τοπικές αρχές.
Είναι βέβαιο ότι οι Εργατικοί θα δεχθούν πιέσεις να «στρογγυλέψουν» το πρόγραμμά τους. Και οι αντιδραστικές δυνάμεις που συνέβαλαν στη νίκη του Brexit δεν έχουν εξαφανιστεί και μπορεί ανά πάσα στιγμή να ενεργοποιηθούν εκ νέου από τη Δεξιά. Αν όμως το κέντρο έχει πράγματι μετατοπιστεί, αν η ανεξέλεγκτη λειτουργία της ελεύθερης αγοράς έχει επιτέλους αναγνωριστεί ως πηγή διαιρέσεων και αν η ελεύθερη πτώση των Συντηρητικών συνεχιστεί, τότε, ύστερα από πολλές δεκαετίες στο περιθώριο, ίσως να έχει έλθει η ώρα της βρετανικής Αριστεράς.

* Η Ρέιτσελ Σάμπι είναι δημοσιογράφος και συγγραφέας

Πηγή :  http://tvxs.gr

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

Η El Dorado αποκαλύπτει και εκθέτει…

του Βασίλη Πάικου
Βασίλης Πάικος 
Δεν ήταν η πρώτη φορά φορά που η El Dorado Gold απείλησε με έξοδο, μπορεί να ήταν η τρίτη, η τέταρτη ή και η πέμπτη. Ότι θα τα μαζέψει και θα φύγει αν δεν ικανοποιηθούν οι όροι της. Πότε επειδή η Κυβέρνηση της βάζει δύσκολα σε σχέση με τους όρους περιβαλλοντικής προστασίας προς τους οποίους οφείλει να προσαρμοστεί. Ή με την ανάγκη συμμόρφωσης προς τις συμβατικές της υποχρεώσεις. Ή με την υποχρέωσή της να σεβαστεί τους νόμους του κράτους. Τους νόμους που φτιάχτηκαν πριν από κείνην, και οι οποίοι δεν είναι δυνατόν νάρθουν τώρα στα μέτρα της. Και πότε επειδή ενοχλείται από τις εναντίον των μεθόδων της «πληθωρικές» εκδηλώσεις των κατοίκων της περιοχής. Ναι, ήταν η τρίτη, η τέταρτη, μπορεί και η πέμπτη φορά. Και πάντα παίρνει πίσω τις απειλές. Πάντα. Βάζει την ουρά στα σκέλια και παραμένει εντός και επί τα αυτά.
Έτσι και τώρα. Οπότε επεχείρησε να παίξει τα ρέστα της. Προχωρώντας στον γνωστό δια τελεσιγράφου εκβιασμό. Και ποντάροντας, προφανώς, στο ότι είναι σε θέση να χαλάσει το επενδυτικό προφίλ της Χώρας, το οποίο προώθησε ο Πρωθυπουργός στη Θεσσαλονίκη. Γι αυτό εξ’ άλλου πραγματοποίησε τη διάβημά της πριν καλά-καλά ο Αλέξης Τσίπρας αποσώσει την τελευταία του κουβέντα στο Βελίδειο.

Ε λοιπόν η Κυβέρνηση, ως όφειλε, δεν υπέκυψε στον εκβιασμό. Ούτε έδειξε να ανησυχεί ιδιαιτέρως εδώ που τα λέμε. Γνωρίζοντας προφανώς τις συνήθεις πρακτικές της εταιρείας. Οπότε ακριβώς την ημέρα λήξης του τελεσιγράφου, η El Dorado έδωσε τη δική της απάντηση. «Δεν πάω πουθενά-πουθενά-πουθενά, εδώ θα μείνω». Αφού είχε, εν τω μεταξύ επιχειρήσει να εμπλέξει τον Τζάστιν Τριντό, αλλά και το ΔΝΤ και την Commission, μπας και καταφέρει να περάσει την υπόθεσή της μαζί με τα προαπαιτούμενα της 3ης αξιολόγησης. Και έφαγε πόρτα από παντού. Σύμφωνα δε με κάποιες πληροφορίες, εισέπραξε αυστηρή προειδοποίηση και από το χρηματιστήριο του Τορόντο.
Έπρεπε όμως να προσπαθήσει να χρυσώσει κάπως το πικρό χάπι της άτακτης υποχώρησης. Είναι γι αυτό που δήλωσε ότι η παραμονή της οφείλεται στον «εποικοδομητικό διάλογο» που ξεκίνησε με την Κυβέρνηση, κι ακόμη στο γεγονός ότι εξεδόθησαν οι άδειες για την Ολυμπιάδα. Ο δε Κυριάκος Μητσοτάκης, όπως και ο Αντιπρόεδρός του Άδωνις Γεωργιάδης, βρήκαν να πουν πως έπρεπε η Κυβέρνηση να κάνει από καιρό αυτά που κάνει τώρα. Ως προς τις άδειες της Ολυμπιάδας και ως προς τον «εποικοδομητικό διάλογο». Μπας και καταφέρουν να χρυσώσουν το δικό τους χάπι, το ακόμη πιο πικρό.

Ε λοιπόν, καμία σχέση, απολύτως καμία. Ότι οι άδειες για την Ολυμπιάδα θα έβγαιναν στα μέσα Σεπτεμβρίου, ήταν γνωστό (από δηλώσεις του Γιώργου Σταθάκη) εδώ και καιρό. Πολύ πριν από την απειλή αποχώρησης. Όπως και έγινε. Ότι το ζήτημα των αδειών που απομένουν για τις Σκουριές (περίπου το 40%) παραπέμπεται στη διαιτησία, ήταν κι αυτό γνωστό από καιρό. Και οι διαδικασίες της διαιτησίας ξεκίνησαν ήδη. Καμιά άλλη διαδικασία, κανείς άλλος διάλογος «εποικοδομητικός» ή όχι υπάρχει, τίποτα απολύτως. Η El Dorado απλώς έκανε τη μπλόφα της, έπαιξε τα ρέστα της και έχασε. Τόσο απλά. Και το βέβαιο πλέον είναι πως αν η καναδική εταιρεία θέλει να συνεχίσει τις δραστηριότητές της στην Ελλάδα, θα πρέπει να συμμορφωθεί. Προς τα συμβατικώς προβλεπόμενα και προς τους νόμους του ελληνικού κράτους.
Βαρύτατα εκτεθειμένες βεβαίως, και ασφαλώς υπόλογες απέναντι στην κοινωνία, οι πολιτικές δυνάμεις εκείνες (το σύνολο της αντιπολίτευσης εδώ που τα λέμε), που έσπευσαν να συνταχθούν αβλεπί με την El Dorado, βάζοντας πλάτη στους εκβιασμούς της. Τα μεν κεντρώα σχήματα από στείρα και χωρίς αρχές αντιπολιτευτική διάθεση, η δε ΝΔ επειδή στη ρίζα της πολιτικής της φιλοσοφίας βρίσκεται το δόγμα «όλα στους επενδυτές, όλα για τις επενδύσεις». Δίχως όρους, δίχως διασφαλίσεις, δίχως «προαπαιτούμενα». Δεν είναι άλλωστε ο ίδιος ο αρχηγός της που μόλις προχθές από τη Θεσσαλονίκη «υποσχόταν» πως όταν έρθει στα πράγματα, τυχόν καθυστερήσεις προς έλεγχο των επενδυτών «θα παρακάμπτονται με την υπογραφή ενός Υφυπουργού»; Ουδεμία έκπληξη λοιπόν από κείνη την πλευρά. Για τους κεντρώους, αντιθέτως, υπάρχει ζήτημα. Σοβαρό ζήτημα. Ζήτημα αξιοπιστίας και φερεγγυότητας, ζήτημα πολιτικής τιμής εντέλει. Ε τι να πεις. Ας πρόσεχαν…

Πηγή : www.athina984.gr

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Η «Αυγή» φτάνει στη… δύση της;

 Αποτέλεσμα εικόνας για αυγη ανανεωτικη αριστερα
του Γιώργου Καρελιά
 
Η «Αυγή», μια από τις δύο παραδοσιακές εφημερίδες της Αριστεράς (η άλλη είναι ο «Ριζοσπάστης»), έχει φτάσει σε οριακό σημείο και εκφράζονται φόβοι ακόμη και για την επιβίωσή της. Και το ερώτημα είναι αν η ιστορική εφημερίδα, η οποία από το 1952 που πρωτοεκδόθηκε κατάφερε να επιζήσει σε πολύ δύσκολες συνθήκες, θα βάλει λουκέτο  την ώρα που κυβερνά ο πολιτικός χώρος που εκφράζει, ο ΣΥΡΙΖΑ.
Για να δοθεί απάντηση στο  ερώτημα πρέπει να προηγηθεί η παράθεση των δεδομένων:

Πρώτον, η κυκλοφορία της έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα (περίπου 1.000 φύλλα τις καθημερινές και 2.500 τις Κυριακές). Πάντως, ποτέ τις τελευταίες δεκαετίες δεν είχε υψηλές κυκλοφορίες.
Δεύτερον, οφείλονται χρήματα στους εργαζομένους: η καθυστέρηση στην καταβολή τους φτάνει τους τέσσερις μήνες.
Τρίτον, σε αυτό το φόντο παραιτήθηκαν τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου που εκδίδει την εφημερίδα, όπως γράφτηκε σε πλήθος μέσων ενημέρωσης. Με μια λιτή ανάρτηση στην ιστοσελίδα της, η «Αυγή» το διέψευσε. Σε κάθε περίπτωση ωστόσο, τουλάχιστον μία παραίτηση είναι βέβαιη, αυτή του αντιπροέδρου Νίκου Τσαγκρή, ο οποίος είχε κληθεί να συμβάλει στον ανασχεδιασμό της εφημερίδας. (εδώ).
Αυτή η προσπάθεια ανασχεδιασμού είναι η πολλοστή που έχει γίνει, αλλά χωρίς αποτέλεσμα. Παλιότερα είχε εκπονηθεί και σχέδιο υπαγωγής όλων των μέσων ενημέρωσης του ΣΥΡΙΖΑ («Αυγή», ιστοσελίδα Left, ραδιοφωνικός σταθμός «Στο Κόκκινο») σε μια εταιρεία, αλλά δεν προχώρησε, καθώς υπάρχουν αντιτιθέμενες απόψεις, που φτάνουν έως τα υψηλά κλιμάκια της κυβέρνησης. Ετσι, στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με στενούς δεσμούς με την «Αυγή» απέδιδαν σε κυβερνητικά στελέχη, όπως τον Νίκο Παππά, πρόθεση να ελέγξει απολύτως τα κομματικά ΜΜΕ. Αντίθετα, άλλα στελέχη επικρίνουν τους επικεφαλής των μέσων αυτών ότι σαμποτάρουν κάθε προσπάθεια ανασύνταξής τους, για να έχουν «το δικό τους μαγαζάκι».
Δεν λείπουν και οι «υποψίες» ότι η ηγεσία του κόμματος δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για την επιβίωση των κομματικών μέσων, καθώς επιδιώκει να έχει υποστήριξη από άλλα μέσα, που εξέδωσαν φιλικοί επιχειρηματίες, όπως οι εβδομαδιαίες εφημερίδες «Documento» (στην αρχή του Ιωάννη Καλογρίτσα και τώρα του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη) και «Νέα Σελίδα»(του εκδότη Ηλία Λιβάνη), το καθημερινό «Εθνος» που επανεκδόθηκε από τον Ιβάν Σαββίδη σε συνεργασία με τον Μάρη της 24Media, αφού προηγήθηκε η χρεοκοπία του από τον Φώτη Μπόμπολα.
Η «Αυγή» έχει ιστορία 65 ετών. Από η διεύθυνσή της έχουν περάσει ιστορικά στελέχη της Αριστεράς και σημαντικοί δημοσιογράφοι, όπως ο Λεωνίδας Κύρκος, ο Μανώλης Γλέζος, ο Πότης Παρασκευόπουλος, ο Γρηγόρης Γιάνναρος, ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης κα.
Η σημερινή κρίση στην οποία έχει περιπέσει οφείλεται και σε οικονομικούς λόγους. Αντανακλά, όμως και την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το κόμμα που την στηρίζει, ο ΣΥΡΙΖΑ, ένα κόμμα της πάλαι ποτέ ανανεωτικής Αριστεράς που κατάντησε να συγκυβερνά με τους Ανεξάρτητους Ελληνες.
Οπως θα έλεγε πικρόχολα κάποιο από τα παλιά στελέχη, «τι να την κάνουμε την Αυγή, όταν έχουμε τον σύντροφο Πάνο Καμμένο

Πηγή : www.protagon.gr

Πολιτική… εξ αποστάσεως

 Αποτέλεσμα εικόνας για ηλεκτρονική ψηφοφορία
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΑΧΑΙΡΑΣ

Τα κόμματα εξουσίας υπήρξαν πάντοτε αντικείμενο κριτικής. Ιδίως μετά την είσοδο της χώρας στα μνημόνια, η κριτική αυτή προσέλαβε χαρακτήρα σαρωτικό. Κάπως έτσι, και δεδομένης της απροθυμίας των ίδιων των πολιτικών να αναμετρηθούν με τον εαυτό και τα πάθη τους, παγιώθηκαν απόψεις που προσέγγιζαν το κομματικό φαινόμενο με τρόπο σχηματικό, αν όχι και ισοπεδωτικό. Το αποτέλεσμα ήταν τα κόμματα της Μεταπολίτευσης να θεωρηθούν φορείς των πιο αρνητικών όψεων της δημόσιας λειτουργίας, ξενιστές της διαφθοράς και εκκολαπτήριο των πάσης φύσεως σκανδάλων.
Παρόμοιας μεταχείρισης έτυχε και ο συνδικαλισμός, ο οποίος, στο όνομα υπαρκτών παθογενειών που τον κατατρύχουν, επιχειρήθηκε να εμφανιστεί ως το όχημα παρασιτικών δραστηριοτήτων και έκνομων λειτουργιών, που επωάζονται στον περίγυρο της πολιτικής και νομιμοποιούνται από ψευδεπίγραφες αντιπροσωπευτικές διαδικασίες.
Αυτό υπήρξε το αφήγημα των τελευταίων χρόνων. Και στην ανάπτυξή του συνέβαλαν οι περισσότεροι παράγοντες της δημόσιας ζωής, καθείς κατά το μερίδιο και την εκάστοτε οπτική του. Κόμματα και συνδικαλισμός αντιμετωπίστηκαν ως αντίπαλοι της κοινωνίας, λες και υπάρχουν κι άλλες εκδοχές κοινωνικής οργάνωσης που μπορούν να εκφράσουν -με τα όποια προβλήματά τους- τη συλλογικότητα σε περιβάλλον δημοκρατίας.
Αν αξίζει τον κόπο να επανέλθουμε σ’ αυτή την ούτως ή άλλως προβληματική συζήτηση που έθρεψε παραπλανητικές γενικεύσεις, είναι επειδή στις μέρες μας εκδηλώνεται με διάφορες αφορμές μια νέα προσπάθεια υπονόμευσης των συλλογικών θεσμών. Στο όνομα της δημοκρατίας ή ακόμα και της κοινωνίας των πολιτών, επιχειρούνται η απονομιμοποίηση του συνδικαλισμού και η αντικατάσταση κλασικών πολιτικών λειτουργιών, όπως είναι η διαδικασία δημοκρατικής εκλογής, από θεσμούς τηλεδημοκρατίας.
Στη ΝΔ, για παράδειγμα, που ζει τη μετάβαση από τον χώρο της Κεντροδεξιάς στον γαλαξία μιας νεο-Δεξιάς ανοιχτής ακόμα και σε ακραίες απόψεις, ξαφνικά προβάλλεται ως ανάγκη η διάλυση του φοιτητικού συνδικαλισμού και ανακοινώνεται η απόσυρση της ΔΑΠ από τις εκλογικές διαδικασίες. Με επιχείρημα την υπαρκτή στρέβλωση του φοιτητικού κινήματος και τη φθορά των συμμετοχικών διαδικασιών, προτείνεται το χουντικής καταγωγής μοντέλο του ενιαίου ψηφοδελτίου, το οποίο, προφανώς, θεωρείται καταλληλότερο για να στεγάσει τις lifestyle ανησυχίες των βλαστών της ΝΔ και άλλες «αριστείες» α λα δεξιά, όπως υπήρξαν οι οργανωμένες εξορμήσεις στο λίκνο της Μυκόνου.
Αλλά και στον χώρο της Κεντροαριστεράς -όχι όλης, ευτυχώς- κερδίζουν τελευταία έδαφος απόψεις που αντιλαμβάνονται την πολιτική λειτουργία με όρους τηλεπαιχνιδιού. Χαρακτηριστική του κλίματος που δημιουργείται είναι η όλη συζήτηση για την ηλεκτρονική ψηφοφορία ενόψει της εκλογής νέου αρχηγού της Κεντροαριστεράς, η οποία, αν τελικώς πραγματοποιείτο, θα ήταν το πρώτο βήμα για τη δημιουργία κομμάτων-φαντασμάτων, χωρίς ιδεολογικό κορμό και πολιτική συνοχή.
Υπό άλλες συνθήκες, θα ήταν περιττή η επισήμανση, αλλά σήμερα μοιάζει επιβεβλημένο να ειπωθεί ότι άλλο ψηφοφόρος και άλλο μέλος κόμματος. Ο πρώτος απλώς επιλέγει, ο δεύτερος επιλέγει και στρατεύεται. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα κόμματα είναι σήμερα βαριά πληγωμένα, αλλά τα κόμματα για… περαστικούς μπορεί να αποδειχτούν και επικίνδυνα, καθώς η ρευστοποίηση των κομμάτων μπορεί να οδηγήσει στη ρευστοποίηση της ίδιας της πολιτικής.
Πρόταγμα μιας ολόκληρης εποχής υπήρξε η ανάγκη να αντιμετωπίσει η κοινωνία τη μοιρολατρία και να σηκωθεί από τον καναπέ της αδιαφορίας. Στο κλίμα που διαμορφώνεται, η πολιτική δραστηριότητα κινδυνεύει να εξελιχθεί σε δημόσιο θέαμα, όπου η μόνη μορφή αντιπροσωπευτικότητας και συμμετοχής θα είναι τα πολιτικά στοιχήματα και οι κομματικές λοταρίες.

Πηγή :  http://neaselida.news

Σάββατο, 23 Σεπτεμβρίου 2017

Θυμάστε το χωριό Ανάβρα στην Μαγνησία; Θαύμα ήταν που μας τέλειωσε!

Ακουγόταν πολύ καλό για να είναι… ελληνικό, αλλά ήταν τόσο αληθινό που έλαβε διαστάσεις εμβληματικού παραδείγματος προόδου και προκοπής σε παγκόσμιο επίπεδο.
Ακόμα και ο πλέον… καλοπροαίρετος αδυνατούσε να μην αναρωτηθεί τι γυρεύει αυτή η καθολικά εν σοφία καμωμένη κουκίδα του χάρτη στην ελληνική επικράτεια. ‘Ενα κομμάτι του παζλ αταίριαστο με όλα τα άλλα. Και ως τέτοιο μαγνήτιζε το ενδιαφέρον της διεθνούς ειδησεογραφίας, προβαλλόμενο από τα Μ.Μ.Ε. όλης της Ευρώπης (και όχι μόνο).
Για το «θαύμα» της Ανάβρας και τον εμπνευστή αυτού, τον επί 16 χρόνια κοινοτάρχη της Δημήτρη Τσουκαλά, έχουν πληκτρολογηθεί δεκάδες χιλιάδες λέξεις επί σειρά ετών.
Το ανακριβές είναι το… πληκτρολόγιο αρνήθηκε πεισματικά να ανταποκριθεί στη διαμόρφωση των νέων δεδομένων. Στα δημοσιεύματα περί Ανάβρας, την εποχή της κρίσης, ο χρόνος μοιάζει να έχει σταματήσει στο 2011.
Ο ίδιος ο Δημήτρης Τσουκαλάς δεν χρησιμοποίησε τη φράση «ανακρίβεια», αλλά «παραπληροφόρηση», στη συνομιλία που είχαμε μαζί του.
«Δυστυχώς η κατάσταση δεν είναι πια αυτή που ήταν. Μετά τον Καλλικράτη και με το πέρασμα του χρόνου η εικόνα του χωριού επιδεινώθηκε σε μεγάλο βαθμό. Τα δημοσιεύματα επιμένουν να την εξιδανικεύουν, αλλά αυτό που έχει συμβεί προκαλεί θλίψη», λέει στο Menshouse ο «εγκέφαλος» του πιο οργανωμένου σχεδίου ποιοτικής αναβάθμισης, που εφαρμόστηκε ποτέ στη μεταπολιτευτική Ελλάδα.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα το πριν, το μετά και το τώρα, πρέπει να κάνουμε ένα σύντομο φλας-μπακ σε μια ιστορία που λίγο, πολύ είναι γνωστή: ένα ορεινό, απομονωμένο χωριό, σε υψόμετρο 925 μέτρων, το οποίο μαράζωνε έως τις αρχές της δεκαετίας του ’90, μετατράπηκε σε πρότυπο ανάπτυξης και κοινόβιας ευημερίας. Πολύ απλό να το γράψεις, εξαιρετικά πολύπλοκο και επίπονο όμως για να το πετύχεις.
Όταν ο κ. Τσουκαλάς επέστρεψε στη γενέτειρα του το 1990, έχοντας συνταξιοδοτηθεί από τη ΔΕΗ, στο χωριό δεν υπήρχε καν άσφαλτος. Χτισμένο στις πλαγιές του όρους Όθρυος και απέχοντας 37 χιλιόμετρα από την κοντινότερη κωμόπολη, τον Αλμυρό (και 82 χλμ. από το Βόλο), ακόμα και η σύνδεση με τους γειτονικούς δήμους ήταν δύσβατη.
Το δίκτυο ύδρευσης ήταν κατεστραμμένο, οι 300 κάτοικοι και τα περίπου 20.000 ζώα, που κυκλοφορούσαν ελεύθερα ανάμεσα τους, έπιναν νερό από το ίδιο μέρος. Η λάσπη το χειμώνα και η σκόνη το καλοκαίρι γινόταν ανυπόφορες για τη ζωή των ντόπιων. Επιπλέον δεν υπήρχαν κτίρια και δημόσιοι χώροι, ούτε κάποια διαδικασία αποκομιδής σκουπιδιών.
Μερικά χρόνια αργότερα και χάρη στις άοκνες προσπάθειες του κ. Τσουκαλά και της συζύγου του, Μάχης Καραλή, αρχιτέκτονα και πρώην καθηγήτρια του ΕΜΠ, που λειτούργησε ως άμισθη τεχνική σύμβουλος, η Ανάβρα αναγνωριζόταν ως η τρίτη σε ανάπτυξη μεταξύ όλων των ΟΤΑ περιοχή στον ευρωπαϊκό νότο.
Σύμβολο αυτής το Αιολικό Πάρκο με τις 20 ανεμογεννήτριες. Ήταν μόνο το… κερασάκι στην τούρτα. Το χωριό μεταμορφώθηκε σε επιτομή ποιότητας ζωής και βιοτικού επιπέδου.
Με ασφαλτοστρωμένους και πέτρινους δρόμους, πλατείες με κρήνες, νηπιαγωγείο, δημοτικό σχολείο, ιατρείο, διώροφο κλειστό χώρο στάθμευσης για 60 οχήματα, δύο αίθουσες εκδηλώσεων για 100 και 300 άτομα, γήπεδο ποδοσφαίρου και μπάσκετ, κλειστό γυμναστήριο εξοπλισμένο με σύγχρονα συστήματα άσκησης, τρία υπερσύγχρονα κτηνοτροφικά πάρκα, πρότυπο σφαγείο που θυμίζει χειρουργείο, λαογραφικό μουσείο και ένα περιβαλλοντικό-πολιτιστικό πάρκο 240 στρεμμάτων!
Για να επιτευχθούν όλα αυτά χρειάστηκε να απορροφηθεί και το τελευταίο ευρώ από τα ευρωπαϊκά προγράμματα επιδότησης. Σε μια ακούραστη διαδικασία παρακολούθησης και εκμετάλλευσης αυτών, με τη βοήθεια μιας κοινοτικής υπαλλήλου που ανέλαβε όλη τη γραμματειακή υποστήριξη για τα έργα, η αυτοδιοίκηση της Ανάβρας εξαργύρωσε τους προσφερόμενους πόρους, παράγοντας νέους σε μόνιμη βάση.
Το Αιολικό Πάρκο καλύπτει ένα μέρος του λογαριασμού της ΔΕΗ για τους κατοίκους, ενώ έως τις 31/12 του 2010 απέφερε στην κοινότητα ετήσια έσοδα έως και 100.000 ευρώ (που πλέον εισπράττει ο δήμος Αλμυρού). Παράλληλα η ανάπτυξη της βιολογικής κτηνοτροφίας, με το πιστοποιημένο σφαγείο (HASP, ISO, κωδικός βιολογικής γραμμής) προσελκύει κοινοτικές επιδοτήσεις, βοηθώντας τους παραγωγούς να επεκτείνουν τις επαγγελματικές δραστηριότητες τους.
Τα τρία κτηνοτροφικά πάρκα που στεγάζουν περί τα 25.000 ζώα το χειμώνα (όταν η Ανάβρα αποκλείεται από τα χιόνια) καθιστούν την περιοχή πρώτη σε κτηνοτροφική παραγωγή στην Ελλάδα συγκριτικά με τον πληθυσμό της. Εστω και αν αυτός υπερδιπλασιάστηκε τη δεκαετία 2000-2010 λόγω της επιστροφής των καταγόμενων της από τα μεγάλα αστρικά κέντρα.
«Πολλά παιδιά σπουδάζουν στην Αθήνα και μετά επανέρχονται στην πατρίδα τους. Το «οικολογικό» χωριό αποτελεί ίσως την εξαίρεση του δημογραφικού κανόνα της χώρας, καθώς προσείλκυσε πληθυσμό στην επαρχία, που ο μέσος όρος του δεν ξεπερνάει τα 40 χρόνια», είχε πει η κυρία Καραλή.
Το επίπεδο διαβίωσης των κατοίκων είναι έως και σήμερα ένα από τα υψηλότερα στη χώρα, με ετήσια εισοδήματα που κυμαίνονται από 25.000 έως 100.000 ευρώ και ανεργία στο 0%. Όχι όμως (πια) και το επίπεδο ποιότητας ζωής.
Η Ελλάδα δεν εξαιρεί από τη μιζέρια της ούτε έναν τόπο που κατάφερε με τις δικές του δυνάμεις να υπερβεί κατά πολύ τον πήχη των δυνατοτήτων και της προοπτικής που θέτει η ίδια μέσω των διαχειριστών της εξουσίας.
Η απώλεια της οικονομικής και διοικητικής αυτονομίας της Ανάβρας, μέσω του προγράμματος Καλλικράτης, έβαλε απότομα φρένο στην οικολογική ανάπτυξη του χωριού. Η ένταξη στο δήμο Αλμυρού αφαίρεσε το δικαίωμα να αποφασίζει για τη μοίρα της, ολοκληρώνοντας παράλληλα αυτή την υποδειγματική πορεία.
«Είχαμε ενταχθεί στο πρόγραμμα δημιουργίας ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και εξασφαλίσει ένα κοινοτικό κονδύλι ύψους 11 εκατ. ευρώ. Οι μελέτες ήταν έτοιμες για ένα μικρό υδροηλεκτρικό εργοστάσιο, που θα εκμεταλλευόταν τα νερά του ποταμού Ενιπέα και για ένα σύστημα τηλεθέρμανσης, που θα παρείχε, μέσω υπόγειων αγωγών, σε κάθε σπίτι θέρμανση και ζεστό νερό. Αν δεν υπήρχε ο Καλλικράτης η Ανάβρα θα ήταν σήμερα παγκόσμιο φαινόμενο. Ως ένας οικισμός που θα κάλυπτε εντελώς τις ενεργειακές του ανάγκες από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Ρεύμα, νερό, θέρμανση, όλα δωρεάν για τους κατοίκους του», λέει ο κ. Τσουκαλάς.
 «Στο σχέδιο είχαμε συμπεριλάβει και άλλα έργα, φιλικά προς το περιβάλλον. Όπως ένα βιοκλιματικό πάρκο και ένα καινοτόμο σύστημα αποχέτευσης. Η Κοινότητα είχε παραδώσει 14 μελέτες στο νέο Καλλικρατικό Δήμο Αλμυρού. Για την ώρα όμως παραμένουν στο συρτάρι. Το 2013 το πρόγραμμα επανήλθε και ήταν «φωτογραφικό» για την Ανάβρα. Το χωριό πληρούσε όλες τις προϋποθέσεις για να εκταμιευτούν από 11 έως 20 εκατ. ευρώ και να δρομολογηθούν αυτά τα έργα. Ο Δήμος όμως ξέχασε να καταθέσει το φάκελο…
Ο Καλλικράτης είναι καταστροφικός για την ορεινή ύπαιθρο. Έχει τη λογική της σαλαμοποίησης, χωρίς κανένα κριτήριο. Δεν εξαιρεί περιοχές, έστω και αν βάσει ιδιαίτερων χαρακτηριστικών θα έπρεπε να εξαιρεθούν».
Τον ρωτήσαμε για ποιον λόγο δεν έθεσε υποψηφιότητα για το Δήμο Αλμυρού στις περιφερειακές εκλογές του 2010, μολονότι ήταν τότε πασιφανές ότι δεν θα είχε αντίπαλο. «Το ήξερα ότι κατά πάσα πιθανότητα θα εκλεγόμουν. Είναι καλύτερα όμως να σε ρωτάνε «γιατί έφυγες» και όχι «πότε θα φύγεις». Αν ήταν μόνο για την Ανάβρα θα συνέχιζα, δεν μπορούσα όμως για βιολογικούς λόγους να αναλάβω τη διοίκηση τόσων περιοχών. Επί 16 χρόνια εγώ και η γυναίκα μου δεν είχαμε προσωπική ζωή. Δουλεύαμε μέρα-νύχτα ως εθελοντές, βάζοντας και από την τσέπη μας σε κάποιες περιπτώσεις».
Ζητώντας του να υποδείξει το μυστικό της επιτυχίας αναφέρεται σε ένα «γήινο» κατόρθωμα, το οποίο όμως προϋποθέτει το αγνό κίνητρο του πολιτευόμενου.
«Ό,τι κάναμε το κάναμε με οράμα, μεράκι, πίστη και σχέδιο για τον τόπο μας και το συλλογικό συμφέρον. Τι νομίζετε, ότι ήμασταν πιο ευφυείς από τους άλλους; Μέσης ευφυίας είμαστε, αλλά πέσαμε με τα μούτρα στη δουλειά και είχαμε αγάπη για αυτό που κάναμε. Θέλαμε να αλλάξουμε τη μοίρα του χωριού, γνωρίζοντας ότι αν δεν το κάναμε θα ζούσαν σε αυτό σήμερα μόνο υπερήλικες. Όταν θέλεις να κάνεις κάτι βρίσκεις και τον τρόπο και τα μέσα, δεν υπάρχει τίποτε ακατόρθωτο. Όταν είχε έρθει ο ανταποκριτής του BBC στο χωριό για συνέντευξη του είπα το εξής: ”Αυτή η χώρα είναι πρώτη σε ηλιοφάνεια στην Ευρώπη, δεύτερη στον κόσμο σε θαλασσογραμμή, διαθέτει 20.000 επισκέψιμους αρχαιολογικούς χώρους, 8.000 μοναδικά φυτά και τεράστιες δυνατότητες σε ναυτιλία και τουρισμό. Αυτή η χώρα έπρεπε να δανείζει τις άλλες και όχι να δανείζεται”.
Η χώρα είναι τυχερή που έχει αυτά τα καλά, αλλά άτυχη που διαθέτει εδώ και χρόνια αυτό το πολιτικό προσωπικό. Όχι ότι δεν έχουν μερίδιο ευθύνης και οι πολίτες, τα κόμματα όμως μας έχουν κάνει τη μεγαλύτερη ζημιά».
Εν τέλει τι είναι αυτό που συμβολίζει σήμερα η Ανάβρα; «Η απογοήτευση όσων επισκέπτονται το χωριό μας είναι μεγάλη», λέει, εκπλήσσοντας ο κ. Τσουκαλάς. «Η εικόνα που παρουσιάζεται στα Μ.Μ.Ε. δεν ανταποκρίνεται στη σημερινή πραγματικότητα. Είναι εικόνα εγκατάλειψης, εντελώς διαφορετική με αυτήν έως εφτά χρόνια πριν. Δεν υπάρχει καθαριότητα, δεν υπάρχει φροντίδα. Το πάρκο είναι εγκαταλελειμμένο, το γυμναστήριο μαραζώνει και το parking υπολειτουργεί. Το λαογραφικό μουσείο είναι κλειστό, ο επισκέπτης θα πρέπει να πάρει τηλέφωνο και να περιμένει για να του ανοίξουμε. Προφανώς έφταιξε και η κρίση, αλλά φυσικά δεν θα ήταν έτσι τα πράγματα αν το χωριό παρέμενε αυτοδιοικούμενο».
Ακόμα και σήμερα, ο κ. Τσουκαλάς, ο οποίος σε μια «κανονική» χώρα θα ήταν πιθανότατα ο υπουργός περιβάλλοντός της, δέχεται διαρκώς αιτήσεις για διαλέξεις και παρουσιάσεις του αναπτυξιακού μοντέλου της Ανάβρας. «Επί σειρά ετών δείχναμε τι είχαμε κάνει για να παραδειγματίσουμε. Βραβευτήκαμε απ’ όλες τις κυβερνήσεις και πλείστες περιβαντολλογικές οργανώσεις. Ο Γιώργος Παπανδρέου ήθελε να λειτουργήσει ως μοντέλο η Ανάβρα για όλη τη χώρα. Όλοι οι κρατικοί τηλεοπτικοί σταθμοί της Ευρώπης είχαν ενδιαφερθεί, ακόμη και κορεατικό κανάλι είχε έρθει για να μας μιλήσει!
Τώρα όμως έχουμε αραιώσει τις διαλέξεις. Πέρασαν άλλωστε χρόνια και δεν το δικαιολογεί η σημερινή κατάσταση. Κάνουμε εξαίρεση για τα 20, 30, 40 σχολεία που μας επισκέπτονται κάθε χρόνο. Βάζουμε τα παιδιά στην ειδικά διαμορφωμένη αίθουσα πολλαπλών χρήσεων και τους παρουσιάζουμε στον προτζέκτορα το μοντέλο ανάπτυξης».
Σήμερα ο Δημήτρης Τσουκαλάς ζει, μαζί με τη σύζυγό του, στην Ανάβρα και ασχολείται με τη βιολογική γεωργία. Είναι πρόεδρος της εθελοντικής οργάνωσης «Αναβρά-ζω» (www.anavra-zo.gr/el/), που ως σκοπούς της έχει θέσει την προστασία του φυσικού και ανθρωπογενούς περιβάλλοντος της ευρύτερης περιοχής, την ανάπτυξη και καλλιέργεια οικολογικής συνείδησης και τη διαφύλαξη και ανάπτυξη της πολιτιστικής και πολιτισμικής κληρονομιάς της περιοχής.
«Προσπαθούμε να βελτιώσουμε κάποια πράγματα, όπως την καθαριότητα, δεν μπορούμε όμως φυσικά να υποκαταστήσουμε τις αρχές», λέει. Τουλάχιστον όμως είναι, χρόνια τώρα, στην ευχάριστη θέση να καμαρώνει για την ευημερία των συγχωριανών του. «Το απολαμβάνω. Τα ζώα βόσκουν 9 μήνες ελεύθερα, στα 1500 μέτρα, εντεταγμένα σε βιολογικά προγράμματα. Οι συγχωριανοί μου αποδείχτηκαν πολύ καλοί επιχειρηματίες και το κρέας της περιοχής είναι φημισμένο. Είμαι αισιόδοξος για την Ανάβρα. Αρκεί ο Δήμος να ρίξει μια ματιά και προς τα εδώ. Περνάμε μια μεγάλη κρίση, ένα μεταβατικό στάδιο. Η περιοχή όμως έχει μέλλον. Και αυτό γιατί έχει εμπεδωθεί σε απολύτως επαγγελματικά πρότυπα η οργανωμένη κτηνοτροφία,
Δίκην επιμύθιου ρωτήσαμε τον κύριο Τσουκαλά αν πιστεύει ότι αυτός ο τόπος θα μπορούσε να δει ποτέ άσπρη μέρα, δεδομένου ότι δεν φαίνεται να έχει διδαχτεί τίποτε από το παράδειγμα της «δικής» του Ανάβρας.
«Εξακολουθώ να καταγγέλλω τη διαφθορά, τους λαδιάρηδες συναδέλφους, τη γραφειοκρατία και όλες τις παθογένειες που μας έφεραν ως εδώ. Αν οι πολιτικοί αρχηγοί δεν μονoιάσουν και δεν καθίσουν σε ένα τραπέζι να τα βρουν, η ιστορία θα επαναλαμβάνεται. Ακόμα και τώρα, με αυτό το υπέρογκο χρέος που έχει η χώρα, υπάρχουν λύσεις. Όλα τα προβλήματα έχουν λύσεις. Και οι ξένοι θα ήταν διαφορετικοί απέναντί μας αν έβλεπαν ότι υπάρχει σύμπνοια. Αλλά εδώ μας νοιάζει μόνο η κουτάλα. Θυμόμαστε τι είπε ο Παπανδρέου για κερδίσει τις εκλογές το 2009 και αργότερα τι έκανε ο Τσίπρας για να ρίξει τον Σαμαρά. Δεν υπάρχει διάθεση συνεννόησης, το προσωπικό συμφέρον παραμένει υπεράνω όλων. Θα σας θυμίσω και μια πρόσφατη δήλωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που νομίζω ότι είναι απολύτως ενδεικτική: “Ο πατέρας μου ζει και αναπνέει για να με δει πρωθυπουργό…”»

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

ΔΑΣΟΣ ΕΛΑΦΙΟΥ: ΤΟ «ΣΚΟΤΕΙΝΟ ΕΙΔΩΛΟ» ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΑΣΙΜΟΥ*

Αποτέλεσμα εικόνας για δασοσ ελαφιου
Ελάχιστα χρόνια απομένουν από την επέτειο των 200 χρόνων από την έναρξη του μεγάλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα του 1821. Η Ελλάδα, παρά την αντικειμενική πρόοδο στις υποδομές και τους θεσμούς της, συνεχίζει να πορεύεται έως σήμερα με σοβαρές στρεβλώσεις. Και αυτές δεν αφορούν μόνο την οικονομική της βύθιση εν μέσω του επταετούς μνημονιακού «οδοστρωτήρα», την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού της και την επανάληψη του φαινομένου της μετανάστευσης της πλέον μορφωμένης νέας γενιάς, που διέθετε ποτέ, αλλά και πολλά άλλα διαχρονικά χρονίζοντα ζητήματα, που μπορούσε και όφειλε να τα λύσει, επ’ ωφελεία του Δημοσίου συμφέροντος. δάσος ελαφιού
Ένα εξ αυτών των «κακοφορμισμένων» θεμάτων, που φιγουράρει στην λίστα των παραλείψεων της Ελληνικής Διοίκησης, είναι τα λεγόμενα «διακατεχόμενα δάση», επί των οποίων υφίστανται διεκδικήσεις ιδιωτών, που έλκουν την καταγωγή τους από αυτούς, που είχαν στην κατοχή τους τα «τσιφλίκια», που ευδοκίμησαν πρωτίστως στον Θεσσαλικό Κάμπο, μετά την απελευθέρωσή του από τον Τουρκικό ζυγό το 1881, εξαιτίας της διαχρονικής αβελτηρίας των πολιτικών εξουσιών, αλλά και των αρμοδίων οργάνων.
Χαρακτηριστική περίπτωση ενός τέτοιου διακατεχόμενου δάσους, αποτελεί το δασικό οικοσύστημα «Ελαφίου Καλαμπάκας», συνολικής εκτάσεως 17.950 στρεμμάτων, με πολύχρωμη πανίδα (ζώα, ερπετά, πτηνά) και υπέροχο διφυή δασικό πλούτο από δρυ και ελάτη, που απαιτεί ιδιαίτερη μεταχείριση και προστασία.
Το ιδιαίτερο, όμως, με το δάσος «Ελαφίου» δεν είναι μόνο το φυσικό κάλλος του, αλλά ότι έχει μετατραπεί σε σύμβολο κοινωνικής αντίστασης για την προστασία του φυσικού πλούτου της Ελλάδος, λόγω του σθεναρού αγώνα των κατοίκων του χωριού Ελαφίου εδώ και πολλές δεκαετίες, προκειμένου να αποτραπεί η διεκδίκηση και η κερδοσκοπικού τύπου υλοτόμηση και καταστροφή του από ιδιωτικά συμφέροντα.
Προκαλεί, δε, θλίψη και αμηχανία η έλλειψη ισχυρής πολιτικής βούλησης των αρμοδίων για την ριζική λύση του χρονίζοντος αυτού προβλήματος, που διατυπώθηκε επίσημα το 1981 από τον αείμνηστο Ανδρέα Παπανδρέου, χωρίς, όμως, μέχρι σήμερα να υλοποιηθεί. Λύση, που βασιζόταν στις αρχές του δημοσίου συμφέροντος και στην προστασία των παραδασόβιων κατοίκων, μέσα από την δημιουργία αγροτοβιομηχανικών συνεταιρισμών, που, αφενός, θα προστάτευαν τους φυσικούς περιβαλλοντικούς πόρους της Χώρας και, αφετέρου, θα αποτελούσαν ένα ισχυρό αναπτυξιακό «εργαλείο» της υπαίθρου και της εθνικής οικονομίας.

ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΜΠΕΗΔΕΣ

Όταν η Ελλάδα απελευθερώθηκε από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον ηρωικό Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα του Ελληνικού Λαού του 1821, αυτοί που επωφελήθηκαν από το «ξεπούλημα» των εθνικών γαιών, που ήταν δημόσια περιουσία, ήταν αυτοί, που συνεργάζονταν πριν με την Τουρκική εξουσία (κοτζαμπάσηδες και λοιποί). Στη συνέχεια, ενόψει της απελευθέρωσης και άλλων περιοχών, όπως η Θεσσαλία το 1881, οι Τούρκοι διοικητές των περιοχών αυτών (πασάδες, μπέηδες κ.λπ.) φρόντισαν για ίδιο όφελος να πουλήσουν τις περιοχές, που κατείχαν, στους «παραμονεύοντες» Έλληνες «τσιφλικάδες», που απέκτησαν τεράστιες δημόσιες εκτάσεις, χωρίς, όμως, να κατέχουν νόμιμους τίτλους. Και αυτό, γιατί σε όλες τις κατεχόμενες εκτάσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αυτή διατηρούσε για λογαριασμό της την αποκλειστική κυριότητα και παραχωρούσε μόνο την χρήση αυτών (ιδιότυπο δικαίωμα χρήσης και κατοχής), οι οποίοι ουδέποτε απέκτησαν κυριότητα επί της Ελληνικής γης, για να μπορούν και να την μεταβιβάσουν σε ιδιώτες. Για τον δημόσιο χαρακτήρα των διακατεχομένων δασών έχει, άλλωστε, αποφανθεί με σειρά Γνωμοδοτήσεων το Νομικό Συμβούλιο του κράτους (ΝΣΚ) και, έτσι, δεν υπάρχουν περιθώρια ή ψευτοδιλήμματα για το θέμα αυτό, όσον αφορά το δικαίωμα κυριότητας του Δημοσίου.
Ο κόμπος για την υπόθεση αυτή έχει φτάσει στο χτένι. Οφείλει η σημερινή πολιτική ηγεσία να αποβάλλει τον προσφιλή ρόλο του «Ποντίου Πιλάτου», που υπήρξε χαρακτηριστικός, διαχρονικά, για τις πολιτικές ηγεσίες αυτής της Χώρας και να λύσει οριστικά το ζήτημα αυτό, αφαιρώντας, έτσι, το «σκοτεινό χρώμα» στο «είδωλο» του Ελληνικού Κράτους.

 *Ο κ.Γ.Παπασίμος είναι Δικηγόρος Παρ' Αρείω Πάγω

Πηγή άρθρου: http://new-deal.gr


Σάββατο, 9 Σεπτεμβρίου 2017

Στο Hall of Fame ο Γκάλης

Ο Νίκος Γκάλης είναι και επίσημα μέλος του Hall of Fame, με τον λόγο του την ώρα που ανέβηκε στο βήμα να καθηλώνει. Διαβάστε αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο "Νικ" σε ένα βράδυ που θα περάσει στην ιστορία.
Ιστορικό ήταν το βράδυ της Παρασκευής (8/9) για τον Νίκο Γκάλη, αλλά και για την Ελλάδα ολόκληρη. Ο πρωτεργάτης της επιτυχίας του 1987, ο άνθρωπος που έφερε ουσιαστικά το μπάσκετ στη χώρα μας, ο "Νικ" των Ελλήνων, έγινε και επίσημα μέλος του Hall of Fame του ΝΒΑ σε μια λαμπερή τελετή που έλαβε χώρα στο Naismith Memorial Basketball Hall of Fame.
Ο Γκάλης ανέβηκε στο βήμα και πραγματοποίησε ένα ακόμη όνειρό του, μπαίνοντας στην ελίτ του παγκόσμιου μπάσκετ. Το πιο συγκλονιστικό κομμάτι της βραδιάς δεν ήταν άλλο από το λόγο που έβγαλε κάνοντας την αίθουσα να πλημμυρίσει από θαυμασμό και συγκίνηση.

Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:
"Θα ήθελα να πω ότι αποτελεί μεγάλη μου τιμή να γίνομαι μέλος του Hall of Fame. Ένα όνειρο έγινε πραγματικότητα κι εδώ δίπλα μου είναι ο Μπομπ ΜακΑντού ένας από τους μεγαλύτερους παίκτες που έχω αντιμετωπίσει στην καριέρα μου. Μας συνδέουν σπουδαίες μονομαχίες με τον Μπομπ. Ευχαριστώ τους φίλους μου που με ακολούθησαν εδώ, είναι σαν αδέρφια για μένα. Παλιοί συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ. Τότε, στο Σίτον Χολ δεν θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα έφτανα εδώ.
Το όνειρό μου ήταν να παίξω στο ΝΒΑ, επιλέχθηκα από τους Σέλτικς μαζί με τον τρομερό Λάρι Μπερντ. Είχα προτάσεις από αρκετές ομάδες από την Ελλάδα. Μέχρι τότε δεν ήξερα ότι υπήρχε μπάσκετ στην Ελλάδα. Ο Άουερμπαχ ήθελε να μείνω, αλλά πήρα μια απόφαση για την οποία δεν θα μετανιώσω ποτέ στη ζωή μου. Πήγα στην Ελλάδα και το 1987 η Ελλάδα κατέκτησε το ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Όλο το έθνος βγήκε στους δρόμους, το μπάσκετ έγινε εθνικό άθλημα και η Ελλάδα είναι από τις κορυφαίες ομάδες στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Τότε σε κάθε αυλή σπιτιού, σε κάθε αυλή σχολείου τοποθετήθηκε μια μπασκέτα.
Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό που ζω σήμερα. Το θέμα δεν είναι η κατάκτηση τίτλων αλλά και άλλο πιο σημαντικό που θα σας αποκαλύψω σήμερα. Μια μέρα περπατούσα στη γειτονιά μου στη Θεσσαλονίκη και με σταμάτησε ένας κύριος. Νόμιζα ότι ήθελε μια αναμνηστική φωτογραφία ή ένα αυτόγραφο. Με φώναξε "Νίκο, Νίκο", έτσι με φωνάζουν. Μου είπε "θέλω να σ’ ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου γιατί έσωσες τον γιο μου, του έκανες το μεγαλύτερο δώρο". Μετά μου εξήγησε ότι ο γιος του ήταν εθισμένος στα ναρκωτικά αλλά το ξεπέρασε, βρήκε το νόημα της ζωής κι έγινε αθλητής μπάσκετ. Θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου και τους συμπαίκτες μου στο Σίτον Χολ, τον σύλλογό μου τον Άρη Θεσσαλονίκης που έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην καριέρα μου, τη γυναίκα μου και την κόρη μου Στέλλα".

Πηγή : www.contra.gr
 

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Αντίθετο με την εργασιακή απορύθμιση του Μακρόν το 58% των Γάλλων

 Αποτέλεσμα εικόνας για μακρον εργασιακα
Σχεδόν έξι στους δέκα Γαλλους είναι αντίθετοι με την μεταρρύθμιση του εργατικού κώδικα, που προωθεί ο πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, σύμφωνα με δημοσκόπηση που δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.
Σύμφωνα με την έρευνα του ινστιτούτου Harris Interactive που διεξήχθη για τον ραδιοφωνικό σταθμό RMC και την ειδησεογραφική ιστοσελίδα Atlantico,  το 58% των Γάλλων είναι αντίθετο στη μεταρρύθμιση των εργασιακών που περιλαμβάνεται σε διατάγματα, έναντι 42% που την υποστηρίζουν.
Οι ψηφοφόροι του Εμμανουέλ Μακρόν, ωστόσο, στηρίζουν ευρέως τη μεταρρύθμιση (82% έναντι 18%).
Η συντριπτική πλειονότητα των ερωτηθέντων (71%) εκτιμά επίσης ότι η μεταρρύθμιση θα «μειώσει τη δύναμη των συνδικάτων στις επιχειρήσεις». Για το 54% (έναντι 46%) η μεταρρύθμιση θα επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας των μισθωτών.
Το 43% (έναντι 57%) πιστεύει παράλληλα ότι η μεταρρύθμιση θα βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, ενώ το 36% (έναντι 64%) ότι θα ενισχύσει την ανάπτυξη και το 31% ότι θα συντείνει στη μείωση της ανεργίας.
Η δημοσκόπηση διεξήχθη ηλεκτρονικά χθες, 31 Αυγούστου, σε δείγμα 1.004 ερωτηθέντων.
Τι προβλέπουν τα μέτρα
Τα διατάγματα που παρουσίασε η κυβέρνηση δίνουν στις εταιρείες περισσότερη ισχύ ώστε να προσαρμόζουν το ωράριο εργασίας και τους μισθούς στις συνθήκες της αγοράς βάσει συμφωνιών ανάμεσα στους εργοδότες και τους εργαζόμενους που επικυρώνονται με απλή πλειοψηφία.
Η αποζημίωση για απόλυση που κρίνεται άδικη από το εργατοδικείο θα ορίζεται σε μισθούς τριών μηνών για απασχόληση δύο ετών στην εταιρεία και το ποσό θα αυξάνεται σταδιακά ανάλογα με τον χρόνο που εργάζεται ο εργαζόμενος στην εταιρεία.
Σε μια παραχώρηση προς τα συνδικάτα, η κανονική αποζημίωση απόλυσης αυξάνεται, από 20% του μισθού για κάθε χρόνο στην εταιρεία, σε 25%.
Η μεταρρύθμιση θα δώσει μεγαλύτερη ευελιξία ιδιαίτερα στις μικρές εταιρείες, καθώς επιτρέπει σε εταιρείες με λιγότερους από 50 εργαζομένους να διεξάγονται άμεσες διαπραγματεύσεις ανάμεσα στους εργοδότες και αντιπρόσωπο του προσωπικού, ο οποίος δεν θα είναι απαραίτητο να είναι μέλος συνδικάτου
Η κυβέρνηση, η οποία είχε ήδη τη στήριξη του κοινοβουλίου για τη μεταρρύθμιση, διεξήγε επί εβδομάδες διαβουλεύσεις με τα συνδικάτα.
Αντιδράσεις συνδικάτων
«Όλοι οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν», δήλωσε ο Φιλίπ Μαρτινέ, επικεφαλής του αριστερού συνδικάτου CGT, αφού η κυβέρνηση παρουσίασε τα διατάγματα στα συνδικάτα και τους εργοδότες.
«Αυτό που μας παρουσίαζαν σαν μια επανάσταση, είναι η συνέχεια αυτού που γινόταν προηγουμένως», πρόσθεσε ο Μαρτινέ.
Ο ίδιος δήλωσε ότι το συνδικάτο του θα προχωρήσει στα σχέδιά του να οργανώσει διαδήλωση διαμαρτυρίας στις 12 Σεπτεμβρίου.
Το μεγαλύτερο γαλλικό συνδικάτο, η σοσιαλδημοκρατική CFDT, ανακοίνωσε ότι είναι απογοητευμένη απ’ αυτή τη «χαμένη ευκαιρία» για τη βελτίωση των εργασιακών σχέσεων, ωστόσο δήλωσε ότι δεν θα καλέσει σε απεργία εναντίον των μεταρρυθμίσεων.
«Η μεταρρύθμιση δεν βρίσκεται στο ύψος των περιστάσεων», δήλωσε απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους ο επικεφαλής της CFDT Λοράν Μπερζέ, αλλά πρόσθεσε: «Το να βγούμε στους δρόμους δεν είναι ο μόνος τρόπος δράσης για τα συνδικάτα».

Πηγή : www.presspublica.gr

Ποιος θα πληρώσει τα χρέη του ΠΑΣΟΚ;

 Αποτέλεσμα εικόνας για πασοκ χρεη
Το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, δεν διαλύεται και δεν αυτοκαταργείται όπως διαβεβαίωσε και η Φώφη Γεννηματά. Εδώ όμως παραμένουν και τα χρέη του, πάλαι ποτέ, κραταιού κινήματος και εγείρουν πρόσθετα ερωτήματα για το μέλλον του εγχειρήματος του νέου ενιαίου φορέα κέντρου και κεντροαριστεράς.
Το ζήτημα των χρεών του ΠΑΣΟΚ είναι μεν πρακτικό και οικονομικό, γίνεται όμως αυτομάτως και βαθιά πολιτικό στην παρούσα συγκυρία αναδιάταξης του χώρου της κεντροαριστεράς και συμμετοχής της Δημοκρατικής Συμπαράταξης στον νέο ενιαίο φορέα.
Η άλλως, το ερώτημα που παραμένει ανοιχτό και αναπάντητο είναι το τί θα γίνουν και πως, και από ποιούς θα αποπληρωθούν τα δυσεθώρητα χρέη του ΠΑΣΟΚ από τη στιγμή που θα ενταχθεί στον νέο φορέα.
Η προφανής απάντηση είναι πως, από τη στιγμή που δεν επιλέγεται η αυτοδιάλυση των κομμάτων που θα μετάσχουν στον νέο σχηματισμό, τα χρέη θα εξακολουθούν να βαρύνουν μόνον το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα όμως είναι αρκούντως πιο σύνθετο, καθώς το ΠΑΣΟΚ είναι – με κοινοβουλευτικούς όρους τουλάχιστον – το μεγαλύτερο και ισχυρότερο από τα κόμματα που θα μετάσχουν στον νέο φορέα και, πέραν των άλλων, θα φέρει και το κύριο βάρος σε ό,τι αφορά την χρηματοδότηση και την ομαλή λειτουργία του νέου πολιτικού σχήματος.
Η εμπειρία από το παράδειγμα της ΔΗΣΥ δεν βοηθά ιδιαίτερα, καθώς κάλυψε μεν αλλά δεν επέλυσε το πρόβλημα. Το ΠΑΣΟΚ, σύμφωνα με τα στοιχεία που κατατέθηκαν επισήμως στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, έχει σήμερα συνολικά χρέη που ανέρχονται στα 189.695.073 ευρώ – χρέη, τα οποία καθιστούν δυσχερή ακόμη και την στοιχειώδη λειτουργία του κόμματος.
Προκειμένου να ξεπεραστεί το οικονομικό αδιέξοδο η πρακτική που υιοθετήθηκε το τελευταίο διάστημα ήταν η χρήση του καθαρού ΑΦΜ της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προκειμένου να εξυπηρετούνται οι τρέχουσες ανάγκες.
Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι τα έσοδα του ΠΑΣΟΚ – έσοδα από δωρεές,  από οικονομικές καμπάνιες, καταβολή μέρους της αποζημίωσης βουλευτών και ευρωβουλευτών – περνούν στο ταμείο της ΔΗΣΥ και έτσι δεν δεσμεύονται για την εξυπηρέτηση των παλαιών χρεών. Ταυτόχρονα, το κόμμα καταβάλει προσπάθεια για την ένταξη των κόκκινων δανείων του στις ρυθμίσεις του εξωδικαστικού συμβιβασμού, παραμένει ωστόσο άγνωστο ακόμη εάν κάτι τετοιο είναι εφικτό.
Αγνωστο παραμένει επίσης και το που κατευθυνθηκε το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων που σήμερα αποτελούν την “μαύρη τρύπα” των ταμείων του ΠΑΣΟΚ, καθώς ποτέ δεν δημοσιοποιήθηκε πλήρως το περίφημο πόρισμα των ορκωτών λογιστών για τα οικονομικά του κόμματος.
Με βάση τις πληροφορίες που έχουν κατά καιρούς δημοσιοποιηθεί για τον έλεγχο που έκαναν οι εταιρίες   Grand Thorton, Ernst and Young, KPMG, Deloitte Touche και PWC Greece στα οικονομικά του ΠΑΣΟΚ τα χρέη του κόμματος εκτοξεύθηκαν κατά την διάρκεια της ηγεσίας του Γιώργου Παπανδρέου.
Τα σχετικά δημοσιεύματα αναφέρουν ότι μόνον για τα ταξίδια του προέδρου του κόμματος στο διάστημα έως το 2011 δαπανήθηκαν 53 εκατομμύρια ευρώ, ενώ 2,2 εκατομμύρια δόθηκαν για τις ανάγκες του γραφείου του προέδρου.
Σ’ εκείνη την οκταετία, το ΠΑΣΟΚ φέρεται να πλήρωνε επίσης ενοίκιο  67.000 ευρώ το μήνα για το κτίριο της Ιπποκράτους και 5.000 ευρώ το μήνα για τα γραφεία στη Χαριλάου Τρικούπη.
Για πολλές δε από τις δαπάνες του ίδιου διαστήματος δεν υπάρχουν παραστατικά, γεγονός που καθιστά ακόμη πιο περίπλοκο τον λαβύρινθο του κομματικού χρέους. Το οποίο παραμένει άγνωστο πώς θα αντιμετωπιστεί από τους κομματικούς εταίρους στον νέο, ενιαίο πολιτικό φορέα και ποιοι θα κληθούν εν τέλει να πληρώσουν.

Πηγή : www.ipyxida.gr

Σάββατο, 29 Ιουλίου 2017

Καλό καλοκαίρι

Σχετική εικόνα

ΕΜΠΟΡΕΥΜΑΤOΠΟΙΗΣΗ ή ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και ΑΥΤΟΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ στο Ποδόσφαιρο

του Μανώλη Δ.Τζερέτα *
%cf%84%ce%b6%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%84%ce%b1%cf%82
Αφορμή για την παρέμβαση αυτή ,η τιμητική πρόσκληση  του δημοσιογράφου και φίλου Μάκη Διόγου,για να τοποθετηθώ στα θέματα του ποδοσφαίρου στο Εναλλακτικό Κάμπινγκ του Άρδην στο Πήλιο 19-23/7.Επειδή αντικειμενικές δυσκολίες δεν μου επέτρεψαν  να βρεθώ εκεί ,μπήκα στον πειρασμό  να καταγράψω τον πυρήνα της τοποθέτησης μου.
Η εμπορευματοποίηση του ποδοσφαίρου συνέβαλε τα μέγιστα  σε αυτό που ονομάζουμε καπιταλιστική επέκταση.Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο είναι μια τεράστια καπιταλιστική βιομηχανία ,ένα σύμπλεγμα πολλών ,ισχυρών και μεγάλων συμφερόντων με δραστηριότητες που αφορούν : κατασκευές,μεταφορές,εταιρείες ένδυσης-υπόδησης,ειδησιογραφικές-εκδοτικές…Επίσης οι χώρες που αναλαμβάνουν μεγάλες διοργανώσεις χρησιμοποιούν την εμπορευματοποίηση ως μια ακόμα ευκαιρία για την καπιταλιστική μεγένθυση τους.Το συνεχές κυνήγι των κερδών μέσα από την καπιταλιστική επέκταση  δεν μπορεί ναγίνει χωρίς την καταστροφή του κοινωνικού πλούτου στη συγκεκριμένη περίπτωση της αλάνας δηλαδή του κοινόχρηστου χώρου ευχαρίστησης του αθλήματος.Ο στόχος είναι η δημιουργία όλο και περισσότερων θεατών –καταναλωτών με  όλο λιγότερους  ,ενεργά συμμετέχοντες.
Από την άλλη στον αντίποδα της εμπορευματοποίησης  υπάρχει : «Το ποδόσφαιρο που χρειάζεται την συμμετοχή των εργαζομένων,αφοσίωση,όρθιους στις εξέδρες,συναίσθημα,οικονομικό fair play,παράδοση ,διαφάνεια ,πάθος, ιστορία και ανεξαρτησία ».Η παράγραφος αυτή είναι από μια ανακοίνωση των φιλάθλων της Ουνιόν Βερολίνου απέναντι στην εμπορευματική λογική της Λειψίας.Η Λειψία , άλλωστε,μαζί με την Λεβερκούζεν και την Βόλφσμπουργκ σπάσανε μια μεγάλη παράδοση στη Γερμανία  όπου οι μετοχές των ομάδων ανήκουν στους οπαδούς. Στην απέναντι όχθη, όλων αυτών η  St.Pauli  ,που από τις αρχές του ογδόντα μεταμορφώνεται από μια παραδοσιακή ομάδα στην έκφραση μιας  αριστερής προοδευτικής προσέγγισης για το ποδόσφαιρο , αποκλείοντας  τα ακροδεξιά στοιχεία από τις κερκίδες της  και παρεμβαίνοντας  με πολλαπλές δράσεις στη Γερμανία και εκτός αυτής(καμπάνια για το Νερό στη Ρουάντα ,διανομείς νερού ,στα σχολεία στη Κούβα κλπ).Η ομάδα παίρνει το προσωνύμιο Freibeuter der Liga  (πειρατές του πρωταθλήματος) ,η κουλτούρα του κόσμου που βρίσκεται δίπλα της την σώζει από την χρεωκοπία με τα περίφημα  μπλουζάκια  Retter (Σωτηρία).Πριν λίγες μέρες το γήπεδο της άνοιξε για την διαμονή των διαδηλωτών κατά των  G-20 ενώ ο κόσμος της ομάδας μας και ο προπονητής της Ewald Linen ήταν μπροστά στον αγώνα για ένα καλύτερο μέλλον όπου οι Άνθρωποι θα είναι πάνω από τα κέρδη.
Αυτή η διαπάλη διαμορφώνει τους δύο δρόμους που υπάρχουν από τη μια κέρδος,χρήμα ,εύκολη επιτυχία ,από την άλλη ,ρομαντισμός,φανέλα και ο κοινωνικός ρόλος του ποδοσφαίρου και της ομάδας ως εκφραστής  κοινωνικών τάξεων.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο ,ένα ακόμη σημαντικό παράδειγμα του άλλου δρόμου ,της Αυτοδιαχείρισης, υπήρξε η Democracia  Corinthiana την διετία 1982-84 η οποία στη καρδιά μιας στυγνής δικτατορίας  χάρη στους έντονα πολιτικοποιημένους ποδοσφαιριστές  Socrates ,Vladimir ,μαζί με τον κοινωνιολόγο ,αθλητικό διευθυντή Αν.Μ.Άλβες εκμεταλευόμενοι και το γεγονός ότι η ομάδα το 1910 ιδρύθηκε από μετανάστες εργάτες ,άρα υπήρχε η αριστερή βάση στον κόσμο της  ,δημιούργησε ένα δημοκρατικό σύστημα λειτουργίας της ομάδας  όταν αυτό ήταν συνολικά ζητούμενο για την κοινωνία της Βραζιλίας.Η βασική θέση προέβλεπε ψηφοφορία  για κάθε ζήτημα από την ώρα του γεύματος μέχρι την πρόσληψη ή την απόλυση ,με πλήρη ισοτιμία της ψήφου.Στη συνέχεια ακολούθησαν τα μηνύματα  με δημοκρατικές προτροπές  στις φανέλες  όπως : «Θέλω να ψηφίσω για πρόεδρο» και το κορυφαίο «Στις 15 ψηφείστε».Όταν η ομάδα κατέκτησε τον τίτλο στη πλάτη της φανέλας υπήρχε η λέξη ,Δημοκρατία.Πέρα από τους τίτλους το κίνημα που δημιουργήθηκε γύρω από την ομάδα της έδωσε την δυνατότητα να δημιουργήσει και οικονομικό αποθεματικό .Μεγάλη παρακαταθήκη του εγχειρήματος  ήταν η αντίληψη «Νίκη ή Ήττα αλλά πάντα                            Δημοκρατικά».
Στον χώρο του ερασιτεχνικού ποδοσφαίρου ,στον οποίο δρω για 35 χρόνια ,οι δρόμοι επίσης είναι ξεκάθαροι  από τη μια ο μικρομεγαλισμός και ο μιμητισμός του επαγγελματικού ποδοσφαίρου από την άλλη η δική μας αντίληψη της Αυτοοργάνωσης και της Αυτοδιαχείρισης ,όπου το σωματείο είναι εκφραστής του κοινωνικού περίγυρου που δρα ,είναι θεσμός κοινωνικοποίησης  που το Εγώ βρίσκει την διάκριση και την Αξία του μέσα από το Εμείς και αυτή η συμμετοχική διαδικασία ,ξαναβάζει στη καρδιά της λειτουργίας  τους πραγματικούς πρωταγωνιστές  που είναι οι ποδοσφαιριστές.Έτσι τα παιδιά δημιουργούν  κοινωνική διέξοδο –δραστηριότητα και σε ένα επόμενο επίπεδο παρεμβαίνουν στα δρώμενα της τοπικής κοινωνίας υλοποιώντας παρεμβάσεις Αλληλοβοήθειας και Αλληλεγγύης για τις πιο ευπαθείς ομάδες και για τους συμπολίτες  μας που στα χρόνια της μνημονιακής κρίσης έχει ανατραπεί η κανονικότητα τους.(Αναλυτικά έχω αναφερθεί στις μορφές Αλληλεγγύης στο άρθρο μου :Ερασιτεχνικό Ποδόσφαιρο και Τοπική Κοινωνία).
Οι  δύο λογικές προσέγγισης  είναι ξεκάθαρες και υπάρχουν από τις μεγάλες επαγγελματικές κατηγορίες ως τις μικρότερες ,από τη μια το κέρδος ,το προεδρικό μοντέλο λειτουργίας ,οι υπόγειες διαδρομές του χρήματος και η επικράτηση με κάθε μέσο που απαξιώνει το άθλημα  και από την άλλη το σωματείο ως Ιδέα και Ιστορία που ανήκει μόνο στο κόσμο του μέχρι το κίνημα των διαφορετικών ομάδων μας  που Αυτοοργανώνονται  απειλώντας τα κάθε λογής μικροκατεστημένα  που προσπαθούν με κάθε τρόπο να εμποδίσουν την κοινωνική παρέμβαση μας.
Η Ηθική και η Αξιοπρέπεια όσων έχουμε ενστερνιστεί  τον εναλλακτικό δρόμο  της Αυτοοργάνωσης-Αυτοδιαχείρισης  πρέπει να μας οδηγήσει στην εντατικοποίηση  των προσπαθειών μας ώστε να προκύψουν κοινωνικές ανατροπές  μέσα από το μαζικότερο άθλημα του πλανήτη . Μέχρι την ΤΕΛΙΚΗ ΝΙΚΗ !!!
*Ο Μανώλης Δ.Τζερέτας είναι προπονητής ποδοσφαίρου

Πηγή : www.ipyxida.gr

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Υπάρχει σωτηρία;

του Βασίλη Πάικου
Βασίλης Πάικος 
-Όταν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δέχεται στο Προεδρικό Μέγαρο (όχι στο σπίτι του) το ζεύγος Ρουβά-Ζυγούλη, προκειμένου να τους ευχηθεί για το γάμο τους. Και φωτογραφίζεται μαζί τους, και δίνει τη φωτογραφία στη δημοσιότητα. Που σημαίνει πως δεν επρόκειτο για ιδιωτική στιγμή.
-Όταν ο Υπουργός Άμυνας θέτει, επισήμως και δημοσίως, υπό την σκέπη της Παναγιάς τον «ενιαίο χώρο»(!) Πόντου, Θράκης, Κύπρου, Αιγαίου.
-Όταν στο Αγρίνιο χιλιάδες λαού τρέχουν να προσκυνήσουν το «άγιο κάστανο», που κάποτε είχε ψήσει ο γέροντας Παϊσιος. Όπως, προ ημερών, είχαν κάπου εκτεθεί σε λαϊκό προσκύνημα οι «άγιες παντόφλες» του γέροντα Παϊσίου. Με μεγάλη, επίσης, λαϊκή συμμετοχή.
-Όταν στη Σκιάθο, με πρωτοβουλία του Δήμου, «γκρεμίζουν τα τείχη» για να υποδεχτούν, ως εθνικό ήρωα ή ως ολυμπιονίκη τον Ντάνο του Survivor.
Ε τότε δεν ξέρω πραγματικά αν υπάρχει ελπίδα. Δεν ξέρω αν μπορούμε να περιμένουμε σωτηρία σ’ αυτό τον τόπο…

Από τη μια μεριά λοιπόν η ανοησία, η επιπολαιότητα, η ελαφρότητα. Κι από την άλλη ο ανορθολογισμός. Εκεί όπου ο Διαφωτισμός δεν μας χτύπησε ποτέ την πόρτα, κι αν μας χτύπησε, εμείς δεν του ανοίξαμε. Και μας προσπέρασε. Εδώ σ’ εμάς, που εξακολουθούμε να υποδεχόμαστε με τιμές «αρχηγού κράτους» θρησκευτικά σύμβολα και λείψανα. Εδώ σ΄ εμάς όπου έχουμε αναγορεύσει σε προστάτες όπλων διάφορους Αγίους. Τον Αη Γιώργη, τον Αη Νικόλα, τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, την Αγιά Βαρβάρα. Εδώ σ’ εμάς που βάζουμε το στρατό να «παρουσιάζει όπλα» στο «Χριστός Ανέστη» ή στο πέρασμα των εικόνων. Για σκεφτείτε το, όπλα φτιαγμένα για να σκοτώνουν κόσμο, προς τιμήν του Χριστού και των Αγίων. Και η Εκκλησία της Ελλάδος όχι μόνο να μην διαμαρτύρεται γι’ αυτά τα ανόσια, αλλά να καμαρώνει κιόλας. Ως ενδεικτικά της ισχύος της, της εξουσίας της. Ε λοιπόν, τι περιμένεις;
Είναι λίγο λοιπόν, πολύ λίγο να μιλήσει κανείς για εκδηλώσεις ειδωλολατρίας, για παγανιστικές εκτροπές της χριστιανικής λατρείας. Εδώ μιλούμε για σκοταδισμό στην ακρότατη μορφή του. Και στην πιο ντροπιαστική. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη των θεσμών αυτού του τόπου, των κυβερνήσεων, του πολιτικού προσωπικού στο σύνολό του, της Εκκλησίας, των Μέσων μαζικής Ενημέρωσης. Μεγάλη, τεράστια η ευθύνη τους. Και η Ιστορία δεν πρόκειται να τους αναγνωρίσει ελαφρυντικά.
Ναι, όλ’ αυτά συνδέονται, ως προς την επικαιρική τους αποτύπωση, με τα «κάστανα», με τις «παντόφλες» και με τις επικές κορώνες του Καμμένου.
Για τον Ντάνο της Σκιάθου ας αποδώσουμε τα σχετικά στην επιπολαιότητα και στην αμάθεια. Όσο για το ζεύγος Ρουβά στο Προεδρικό, ε είναι δύσκολο να βρεις κάτι άλλο για να το εξηγήσεις, πέρα από το άκρως ατυχές και ανόητο της ιδέας. Μαζί με την αδυναμία εκτίμησης των εντυπώσεων που, ευλόγως, προκαλούνται. Την αδυναμία κατοχύρωσης και περιφρούρησης, εντέλει, του κύρους της Προεδρίας της ελληνικής Δημοκρατίας…


 Πηγή : www.athina984.gr

Σάββατο, 15 Ιουλίου 2017

Αποκαλύψεις Ρέντσι για τη Σύνοδο του Ιουλίου

Αποτέλεσμα εικόνας για ρεντσι τσιπρασ
Ιδιαίτερη θέση έχει η Ελλάδα και ακόμη πιο ιδιαίτερη η κρίσιμη για τη χώρα Σύνοδος του Ιουλίου του 2015 στο νέο βιβλίο του Ιταλού πρώην πρωθυπουργού Ματέο Ρέντσι, το οποίο μόλις κυκλοφόρησε στην Ιταλία. 
Ο νυν επικεφαλής της ιταλικής κεντροαριστεράς, στο βιβλίο του Avanti (Eμπρός), γράφει, σύμφωνα με το Αθηναϊκό Πρακτορείο:
«Φτάνω στις Βρυξέλλες και χασμουριέμαι, όπως πάντα. Συνήθως οι συνεδριάσεις είναι ιδιαίτερα βαρετές. Αυτή την φορά υπάρχει, όμως, ένα διαφορετικό κλίμα. Η ένταση είναι αισθητή. Η κυβέρνηση με επικεφαλής τον Αλέξη Τσίπρα δέχεται σειρά επιπλήξεων από τους διεθνείς χρηματοοικονομικούς θεσμούς και η προσπάθεια του νέου Έλληνα πρωθυπουργού είναι να βρει έναν έντιμο συμβιβασμό ανάμεσα στις - συχνά τεράστιες- απαιτήσεις των δανειστών, και στην εκλογική του πλατφόρμα. 
Η Ελλάδα, εδώ και οκτώ μήνες, ταλαντεύεται ανάμεσα στην παραμονή και στην έξοδο από το ευρώ. Οι εφημερίδες, στην Γερμανία, ασχολούνται μόνον με αυτό. Ένα μέρος της γερμανικής κοινής γνώμης ασκεί σαφείς πιέσεις υπέρ της αποβολής της Ελλάδας από την Ένωση. 
Στη νύχτα αυτή της αλήθειας κάθομαι δίπλα στον Αλέξη. Είμαστε σχεδόν συνομήλικοι και έστω και αν οι Ιταλοί υποστηρικτές του με περιγράφουν σαν τον εχθρό που πρέπει να καταρριφθεί, γνωρισθήκαμε και υπάρχει αλληλοεκτίμηση. Μαζί με τον Ολάντ δημιουργούμε ένα κοινό μέτωπο κατά των επιθέσεων σε βάρος του Τσίπρα που εξαπολύει το μέτωπο όσων υποστηρίζουν την δημοσιονομική ακαμψία. 
Κατά τις τρεις τη νύχτα, η τελευταία μορφή του κειμένου προβλέπει την δημιουργία ενός ταμείου πενήντα δισεκατομμυρίων ευρώ, που θα προκύψουν από τις ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις, με έδρα όχι την Αθήνα, αλλά το Λουξεμβούργο. Αρχίζει η σύγκρουση. 
Ο Τσίπρας μου λέει με χαμηλή φωνή, στα αγγλικά: «Ιt's enough», δεν μπορώ άλλο. Προσπαθώ να τον σταματήσω. Στην συνέχεια, όταν απομακρύνεται για να τηλεφωνήσει στην Αθήνα, παίρνω τον λόγο μαζί με τους Γάλλους για να υπερασπισθώ όσα είναι δυνατόν. Υψώνω την φωνή. Η συνεδρίαση διακόπτεται. Και έξω, στους διαδρόμους, αρχίζουμε να φωνάζουμε: «σε τι σας χρησιμεύει το να ταπεινώνετε έναν λαό;» ρωτώ τους δυο πιο φανατικούς υποστηρικτές της εξόδου της Ελλάδας, και οι δυο από τον Βορρά. 
Ξεκινά η πιο έντονη λεκτική διαμάχη που έχω ζήσει μέσα σε μια τριετία. Ο συμβιβασμός θα φτάσει μόνον στις οκτώ το πρωί, με τον Τσίπρα σωματικά κουρασμένο, αλλά εντός Ευρώπης».

Πηγή :  http://tvxs.gr

Η Αριστερά του "ΝΑΙ στα Πυρηνικά"

 Αποτέλεσμα εικόνας για δικτυο ανανεωτικησ αριστερασ
Ανακοίνωση του ΔΙΚΤΥΟΥ Ανανεωτικής Αριστεράς

Θέμα : Πυρηνική ενέργεια … ίσως … ναι … ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Ο ΟΗΕ ψήφισε στις 7 Ιουλίου 2017 την πλήρη απαγόρευση των πυρηνικών όπλων παγκοσμίως σε μια απόφαση πολύ μεγάλης σημασίας για την ειρήνη και την προστασία των κατοίκων όλης της γης. Αφετηρία γι’ αυτήν την απόφαση υπήρξε η αίτηση που υπέγραψαν 2.500 επιστήμονες από επτά χώρες για τον πυρηνικό αφοπλισμό.
Περισσότερες από 120 χώρες είναι έτοιμες να υιοθετήσουν τη συνθήκη. Οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Βρετανία, η Γαλλία, η Κίνα, η Ινδία, το Πακιστάν και η Βόρεια Κορέα μποϊκοτάρουν την πρωτοβουλία, ήδη οπλισμένες με πυρηνικά όπλα.
Το Ευρωκοινοβούλιο, λίγο πριν από την ψηφοφορία στον ΟΗΕ, εξέδωσε δικό του ψήφισμα, με 415 υπέρ, 124 κατά και 74 αποχές, προτρέποντας τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις να «στηρίξουν τη σύγκληση μιας τέτοιας διάσκεψης» και να «συμμετάσχουν εποικοδομητικά» στις διαπραγματεύσεις του επόμενου έτους.
Το Δίκτυο Ανανεωτικής Αριστεράς θεωρεί αυτή την απόφαση πολύ σημαντική, φόρο τιμής στα θύματα των ατομικών βομβών στη Χιροσίμα και το Ναγκασάκι.
Η Ελληνική κυβέρνηση για δεύτερη φορά συντάχθηκε στον ΟΗΕ με τη μειοψηφία των πυρηνοκάτοχων χωρών που ψήφισαν αρνητικά, παρά τις διακηρύξεις του ΣΥΡΙΖΑ για την αντίθεσή του στα πυρηνικά όπλα και την υποδοχή – μόλις τον περασμένο Σεπτέμβριο – από τον ίδιο τον πρωθυπουργό του Πλοίου της Ειρήνης με συγκεκριμένο αίτημα έναν κόσμο χωρίς πυρηνικά.
Για άλλη μια φορά, η Ελληνική κυβέρνηση συντάχθηκε στο πλευρό των ΗΠΑ και της Γαλλίας ανταλλάσσοντας την ψήφο της με τη στήριξή τους, όποτε οι ίδιες επιλέξουν και όποτε τις συμφέρει. Η πολιτική φιλία Τσίπρα – Μακρόν συνηγορεί υπέρ της συγκεκριμένης στάσης της κυβέρνησης.
Η απόφαση του ΟΗΕ για την απαγόρευση των πυρηνικών όπλων  είναι σημαντική, αλλά δεν πρέπει να ξεχνάμε, ότι και η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για ειρηνικούς σκοπούς – ηλεκτρική ενέργεια, ενέχει κινδύνους για την υγεία των πολιτών και για το περιβάλλον, όχι μόνο από αυτή καθεαυτή τη λειτουργία των εργοστασίων και τον κίνδυνο διαρροής, αλλά και από την απόρριψη των πυρηνικών αποβλήτων.  Έτσι, η πρόσφατη δήλωση του Προέδρου της Γαλλίας, ότι θα σταματήσει να χρησιμοποιεί άνθρακα για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, οδηγεί στο συμπέρασμα, ότι θα χρησιμοποιεί πυρηνική ενέργεια παραπάνω από το 80% που χρησιμοποιεί σήμερα.